OPOJA

Mbrojtja e ambjentit

Kushtrim_Guraj — Wed, 20 Nov 2013 02:17:54 GMT

Shpesh herë, dëgjojmë të flitet mbi ambjentin dhe mbrojtjen e ambjentit. Por cili është koncepti i ambjentit? Çfarë është ambjenti?

Tek ambjenti hyn gjithçka që e rrethon trupin e njeriut. Duke grisur një letër dhe duke e hedhur atë përdhe, në një lum apo kudo tjetër, unë kontriboj në ndotjen e ambjentit dhe jo në mirëmbajtjen e tij.

Konferenca e parë që është mbajtur për mbrojtjen e ambjentit, është mbajtur në Stokholm vetëm në vitin 1972. Kjo, ndërkohë që Kurani famëlartë bën thirrje për mirëmbajtjen e ambjentit, që para katërmbëdhjetë shekujsh.

Kur Ebu Bekri, Halifeja musliman, nisi ushtrinë për luftë nën komandën e Usames, i porositi:"Mos ua prisni pemët dhe mos ua vrisni kafshët...!"

Si udhëheqës musliman, ai ishte i interesuar të përhapë paqen dhe t'a rmbrojë ambjentin të pastër, siç e kishte krijuar Zoti.

Duke dërguar ushtrinë e tij për në Sham (Lanton) ai synonte të parandalojë çdo sulm nga romakët dhe njëkohësisht shtrirjen e Kalifatit në ato treva. Edhe pse këto janë objektiva madhorë që kanë të bëjnë me të ardhmen e shtetit islam dhe të muslimanëve, ai nuk harronte t'i kujtojë ushtarët dhe komandantët e tij me rëndësinë e ambjentit.

Ambjentit, një kujdes të veçantë i kushtonin dhe dy halifet pasardhës, Umer ibnul Hattabi dhe Ali ibnu Ebi Talibi, Zoti qoftë i kënaqur me ta.

Pasi u bë Halife i muslimanëve, Umeri pa një ditë një parcelë toke të pambjellë dhe të papunuar. Kur pyeti se kujt i përkiste, i thanë se është e Bilalit. Menjëherë, ai ia konfiskoi.

Një burrë, vajti tek Ali ibnu Ebi Talib dhe i tha:"O Prijës i besimtarëve! Unë kam përvetësuar një tokë të djerë. Atë e punova, e mbolla dhe e vadis nga lumi."

Aliu ia ktheu:"Paske ngjallur diçka të vdekur."

Një ditë, Ebu Derdai po mbillte një arrë (pemë frutore). Një burrë që kaloi pranë tij, e pyeti i çuditur:"Çfarë po bën o Ebu Darda?"

Ai iu përgjigj:"Po mbjell një arrë."

Burri i tha:"E ç'të duhet të mbjellësh arra ty?! Ti je i moshuar dhe nuk do të të jepet mundësia t'i shojosh frutat e saj!"

Ebu Dardai ia ktheu:"E ç'të keqe ka, nëse e mbjell unë, kurse frutat ia shijojnë të tjerët?!"

Edhe pse ishte i moshuar dhe nuk kishte shpresë që t'i shijojë frutat e arrës, ky shok i Profetit a.s, mendonte për të tjerët. Ai ishte largpamës dhe duke mbjellë pemë, kontribonte në mbrojtjen e ambjentit.

Vetë profeti Muhamed a.s, na mëson si t'i shfrytëzojmë mundësitë që na jepen, për të fituar shpërblim dhe kënaqësinë e Zotit. Ai na mëson si t'a mbrojmë ambjentin dhe si të kontribojmë në pastërtinë e vendit ku jetojmë dhe banojmë.

A ekziston ndonjë fe që thotë se kushdo që kontribon për t'a mbajtur vendin të pastër, shpërblehet me të mira nga Zoti?

Profeti ynë, thotë se të heqësh një mbeturinë nga rruga, konsiderohet si sadaka (lëmoshë). Prandaj, të gjithë kompanitë që merren me pastrimin dhe mirëmbajtjen e rrugëve dhe të ambjenteve sidomos ato publikë, do të shpërblehen edhe nga Zoti, nëse e bëjnë këtë punë për hir të Zotit.

Mbeturina që përmend Profeti a.s në hadithin e mësipërm, mund të jetë diçka lëndore por mund të jetë edhe diçka jolëndore. Ajo mund të jetë diçka që i vë muslimanët në siklet, kur kalojnë në vendin ku ndodhet.

Gjatë pregatitjeve për emsionin, ne vizituam një fshat të krishterë këtu në botën arabe dhe u mahnitëm nga pastërtia dhe rregulli që gjatëm. Ndërkohë, që fshatrat e muslimanëve dhe lagjet e tyre, janë të mbushura me plehëra dhe të pa sistemuara.

Profeti Muhamed a.s, ishte shumë i dhënë pas pastërtisë dhe ambjentit.

Në kohën e tij, xhaminë e pastronte një grua me lëkurë të zezë. Kur kaluan disa ditë pa e parë, Profeti a.s u interesua për të dhe i thanë se kishte ndërruar jetë. Profeti a.s u zemërua dhe i qortoi përse nuk e kishin njoftuar për vdekjen e saj. Ai vajti tek varri dhe i fali namazin e xhenazes.

Duke vajtur tek varri i kësaj shërbëtoreje dhe duke u falur, Profeti a.s sikur na thotë: O muslimanë! I kushtoni rëndësi pastërtisë dhe ambjentit ku jetoni!

Një herë, një banor i shkretëtirës hyri në xhaminë e Profetit a.s dhe filloi të urinojë në një qoshe. Të gjithë muslimanët e pranishëm u nervozuan dhe u ngritën në këmbë duke i bërtitur që të ndalej nga ai veprim. Por Profeti a.s ndërhyri dhe u tha:"Lëreni t'a përfundojë! Më pas, i hidhni një kovë ujë që të pastrohet vendi!" Më pas, iu drejtua banorit të shkretëtirës dhe i tha:"Xhamitë janë për të adhuruar dhe përkujtuar Zotin dhe jo për gjëra të tilla."

Me këtë, Profeti simbol i mëshirës dhe butësisë, na jep dhe një mësim mbi mbrojtjen e ambjentit.

Zoti e ka krijuar gjithçka në mënyrë të përsosur, por është njeriu ai që me ndërhyrjet e tij e dëmton dhe ndot ambjentin. Është ky njeri që ndikon drejtpërdrejt tek krijesat dhe gjallesat. Të gjithë ne, kemi dëgjuar tashmë mbi lopën e çmendur. Kjo sëmundje është zhvilluar dhe përhapur falë papërgjegjshmërisë së njeriut me ndërhyrjet e tij. Sëmundje të tilla si kjo dhe shumë të tjerë, nuk ekzistonin më parë. Vetëm në kohët dhe dekatat e fundit janë përhapur në masë. Pak vite më parë, u përhap gripi i pulave duke shkaktuar edhe viktima në njerëz. Po kështu, sëmundje të ndryshme janë shfaqur dhe tek peshqit.

Për shkak të ndotjes së ambjentit nga njeriu, kafshët, bimët dhe peshqit janë gjallesa që preken nga efektet e kësaj ndotjeje. Secili prej nesh, në forma dhe me përqindje relative ndikojmë në ndotjen e ambjentit dhe në mënyrë të tërthortë ndikojmë në zhdukjen e shumë specieve dhe gjallesave.

Profeti a.s thotë në një hadith:"... dhe nëse nuk do të ishin gjallesat e tjera, (njerëzit) do të privoheshin edhe nga shiu."

Ndonjëherë Zoti na mëshiron edhe për hatër të gjallesave të tjera. Ashtu si për veten, ne duhet t'a mbrojmë ambjentin e pastër edhe për hir të gjallesave dhe kafshëve të tjera. Profeti Muhamed a.s, na porosit që të mos kryejmë nevojat tona personale, në ujërat e ndejtura. Kjo, me qëllim që vende të tilla, ku pijnë ujë kafshët, të mos ndoten.

Thotë Zoti i madhëruar në Kuranin famëlartë:"

"E, kur largohet, përpiqet të bëjë të këqija në tokë, duke shkatërruar të mbjellat dhe bagëtinë. Por Allahu nuk e do shkatërrimin." (Bekare, 205)

Ky ajet që iu shpall Profetit a.s, iu shpall për një person që quhej Ahnes ibnu Sherik. Ai ka një histori të çuditshme. Librat e biografisë së Profetit a.s, tregojnë se Ahnes ibnu Sherik erdhi tek i dërguari i Zotit dhe pranoi islamin. Ai dëshmoi në prezencën e Profetit a.s, se nuk ka zot tjetër përveç Allahut fuqiplotë dhe se Muhamedi a.s ishte robi dhe i dërguari i Zotit.

Pasi u bë musliman, ai mori rrugën për në shtëpi. Gjatë rrugës, u ndal pranë një fshati musliman, ku dalloi shumë pemë dhe kafshë. A e dini çfarë bëri ai? Ai filloi të presë pemët dhe të therrë kafshët pa asnjë arsye. Për këtë, Profetit a.s iu shpall ajeti:

"E, kur largohet, përpiqet të bëjë të këqija në tokë, duke shkatërruar të mbjellat dhe bagëtinë. Por Allahu nuk e do shkatërrimin." (Bekare, 205)

Nga ky ajet, kuptojmë që Zoti i madhëruar nuk e pranon ndotjen e ambjentit, nuk e don atë person që nuk e respekton pastërtinë dhe ambjentin e pastër. Ambjenti dhe kujdesi për të, është një ndër pikat që përmban mesazhi islam. Nëse duam të fitojmë kënaqësinë e Zotit, ne duhet t'a mirëmbajmë atë.

Profeti Jusuf a.s, na mëson një teknikë shumë të dobishme në mbrojtjen e ambjentit përreth. Kjo ndodhi kur Egjypti u përfshi nga thatësira dhe kriza e ushqimit. Një ndër porositë e Jusufit a.s për t'a kaluar këtë krizë, ishte që një pjesë të drithërave t'i ruanin në kallinj siç ishin. Ai e menaxhoi këtë krizë dhe gjithë Egjyptin bashkë me rajonin përreth me sukses dhe sinqeritet. Njëkohësisht, ai kontriboi edhe në mbrojtjen e ambjentit dhe shfrytëzimin e botës bimore. Për këtë, thotë Zoti i madhëruar:

"Prodhimin që do të korrni lëreni në kallinj, përveç një pakice që do t’ju shërbejë për të ngrënë." (Jusuf, 47)

Në këtë mënyrë, Jusufi a.s arriti t'i shfrytëzojë aftësitë e tij, në menaxhimin e krizës, trajtimin e drithërave dhe njëkohësisht edhe mbrojtjen e ambjentit.

Kur territoret islame filluan të zgjerohen dhe ushtria muslimane kishte arritur në caqe të pashkelura më parë, ndër vendet që iu nënshtruan muslimanëve ishte dhe Sixhistani. Ajo ishte një tokë pjellore, e mbushur me pemë dhe kafshë të shumta, ku më së shumti haseshin gjarpërinjtë. Kafsha e vetme që i hante gjarpërinjtë duke e ulur rrezikshërminë e tyre ishte iriqi. Prandaj, banorët vendas u kërkuan muslimanëve që të mos i vrasin iriqët. Muslimanët u dhanë fjalën për këtë dhe e respektuan edhe këtë pikë të marrëveshjes.

Ne duhet të jemi miq të ambjentit si në shtëpitë tona, rrugët, qytetet dhe gjithë shoqërinë. Ne nuk duhet t'i hedhim mbeturinat, veçse në vendet e tyre të posaçme. Kështu ne kontribojmë në ruajtjen e ambjentit dhe të vetë shëndetit tonë.

Thotë dijetari musliman El-xhahidh:"Kush mbron ambjentin e tij, ka mbrojtur fizikun dhe shëndetin e tij."

Në fund, paqja e Zotit qoftë mbi ju!

Dashuria për xhenetin

Kushtrim_Guraj — Wed, 20 Nov 2013 02:15:52 GMT

Po të studiojmë jetën e shokëve të profetit Muhamed a.s do gjejmë se ato sakrifikonin gjithçka, duke filluar nga vetja e tyre, pasuria, familja dhe çdo gjë që posedonin për hir të fesë. Kjo sakrificë e madhe na detyron që të mendojmë se çfarë vallë kishte mbjellë Profeti a.s në zemrat e tyre, që të sakrifikonin kaq shumë? Çfarë vallë e kishte bërë Suhajb Er-rumij, që ishte një romak i ardhur në Mekë, ku kishte vënë pasuri dhe në kohën kur Profeti a.s i kishte urdhëruar myslimanët të emigronin për në Medine edhe ky u nis për t’iu bindur urdhrit të Profetit a.s duke mbushur 10 deve me pasurinë e tij. Paria e Mekës e takon në rrugë dhe e pyet se për ku ishte nisur. Ai u përgjigjet se ishte nisur për në Medine, që të bashkohej me Profetin dhe myslimanët e tjerë. "Kur erdhe tek ne ishe fakir dhe mes nesh u pasurove. Tani kërkon të marrësh pasurinë dhe të largohesh?! Nëse dëshiron që të shkosh në Medine, lëre pasurinë bashkë me devetë këtu dhe largohu!” - i thanë mekasit.

"Për Zotin - u thotë Suhejbi - nëse ua lë pasurinë, a më lejoni të shkoj?”

"Po!” - i thanë, duke menduar se nuk do e linte gjithë atë pasuri dhe të shkonte i vetëm.

"Merreni pasurinë bashkë me dhjetë devetë dhe më lini të shkoj”. - u tha ai.

"Duam edhe kalin që e ke për të udhëtuar”. - i thanë mekasit.

"Merreni dhe atë!” - ua ktheu Suhejbi.

"Duam edhe xhyben që e ke veshur” - i thanë.

"Merreni dhe xhyben!” - u tha dhe u nis i vetëm, pa pasurinë që kishte grumbulluar deri atëherë. Kur arriti në Medine dhe u takua me Profetin a.s, ai i tha: "Tregtiajote ishte me fitim, o Suhejb!”

Çfarë vallë i kishte bërë Profeti a.s këtij njeriu, që të linte tërë pasurinë që kishte fituar vetëm për t’u lënë i lirë për të vajtur tek Profeti a.s? Çfarë kishte mbjellë Profeti a.s në zemrat e këtyre myslimanëve, që kur dikujt prej tyre i ngulej shtiza në shpinë dhe i dilte tek gjoksi, në vend që të ulërinte nga dhimbja dhe t’i vinte keq që do të vdiste, ai thërriste i gëzuar: "Fitova, për Zotin! Fitova, për Zotin!”

Ajo që u kishte bërë Profeti a.s këtyre njerëzve ishte se kishte mbjellë në zemrat e tyre dashurinë për botën tjetër, ose më saktë dashurinë për xhenetin. E kishte mbjellë në zemrat e tyre ashtu siç mbillet bima në tokë.

Kjo botë është mashtrim dhe iluzion. Të mirat materiale të saj, në krahasim me xhenetin janë si ëndrra me realitetin. Jeta e kësaj bote është shumë e shkurtër, prandaj mbushe me bindje dhe adhurim për Zotin, që të fitosh lumturinë e amshuar në xhenet.

Nëse nuk i mbushim zemrat tona me dashurinë për xhenetin, nuk do të mund të triumfojmë ndaj sfidave që na presin. Unë si i ri duhet ta flej mendjen që jetën e kësaj bote ta bëj vetëm për Zotin dhe konform kënaqësisë së Tij.

Nga gratë e Medines ishte e sëmurë nga epilepsia. E lodhur nga kjo sëmundje, ajo vajti tek Profeti a.s dhe i tha:"O i dërguar i Allahut! Unë jam e sëmurë me epilepsi dhe herë pas herë e humbas vetëdijen. Lute Zotin që të më shërojë!"

Profeti a.s i tha:"Nëse dëshiron, unë e lus Zotin të të shërojë, por mund edhe të durosh dhe të fitosh xhenetin."

Duke dëgjuar për xhenetin, ajo i tha:"Jo, do të duroj dhe të fitoj xhenetin."

Profeti a.s u tha të pranishmëve më pas:"Kush dëshiron të shohë një nga banorët e xhenetit, le të shohë këtë grua."

Një herë tjetër, u thotë shokëve të tij në xhami:"Tani do të hyjë në xhami një burrë që është nga banorët e xhenetit." Të gjithë shokët e tij tregojnë kureshtie për të zbuluar mbi atë vepër që e ka bërë personin në fjalë nga banorët e xhenetit akoma pa vdekur.

Një herë tjetër, ai ngrihet mes shokëve të tij në xhami dhe u thotë:"A ka ndonjë prej jush që është përveshur për të fituar xhenetin?"

Ata u përgjigjën:"Ne jemi të përveshur o i dërguar i Allahut."

Profeti a.s u tha:"Xheneti është dritë që shkëlqen, borzilok që lëkundet, ka kështjella të larta, hyri të bukura dhe të hijshme, stoli të shumta, fruta të shumëllojshme, lumenj që nuk shterojnë kurrë."

Shokët e tij i thanë sërish:"Ne i jemi përveshur o i dërguar i Zotit."

Profeti a.s u tha:"Thoni në dashtë Zoti!"

Njëherë Profeti a.s dërgoi Abdullah bin Unejsin për të kryer një detyrë të cilën e kreu ashtu diç deshi Profeti a.s. Kur u kthye, Profeti a.s e pyeti:"Çfarë bëre o Abdullah?"

"E kreva detyrën që më ngarkove o i dërguar i Allahut" – ia kthen.

"Më prit se do të të shpërblej" – i thotë Profeti a.s – dhe hyn brenda, nga ku del me një shkop në dorë.

"Merre këtë o Abdullah dhe ma kthe Ditën e Kiametit, që të të fus në xhenet" – i thotë.

Tregon Abdullahu që këtë shkop nuk e ndaj nga vetja, dhe i kam porositur familjen që kur të vdes ta fusin me mua në varr, dhe ditën e kiametit t’ia jap profetit (a.s) dhe t'i them:"Ky është shkopi o i dërguar i Zotit. Po xheneti yt i premtuar ku është?"

Njerëzit më të lidhur me xhenetin ishin banorët e Medines. Më poshtë, do të përmendim katër ndodhi, të cilat kanë ndodhur larg njëra-tjetrës. Siç do e shohim, besimi i tyre ishte i palëkundur edhe pse nga koha kur kishin dhënë besën kishin kaluar njëzet vite. Ne sot ndryshojmë nga mëngjesi në mbrëmje.

Hera e parë që medinasit u takuan me Profetin a.s dhe i dhanë besën ishte në Akabe. Shtatëdhjetë e tre burra dhe dy gra nga Medineja u takuan me Profetin a.s dhe i dhanë atij besën se do e ndihmonin. Akabeja ndodhet tek xhemeratet, ku hidhen gurët në Haxh. Ebu Bekri dhe Umeri nuk morën pjesë në këtë takim. Vetë Ebu Bekri qëndronte sipër malit dhe ruante myslimanët nga kurejshët. Nëse këta të fundit e dinin se çfarë po ndodh, do shkonin t'i vrasin të gjithë. Ndërkohë që Umeri bënte roje mbi malin tjetër. Takimi u realizua në mesnatë dhe medinasit shkonin në vendtakim, si zogjtë e frikësuar. Me t'u takuar, ata i thanë:"Kërko për vete dhe për Zotin tënd o i dërguar i Allahut!"

Profeti a.s filloi të parashtrojë kërkesat e tij, kërkesa të cilat ishin të rënda dhe të vështira për t'u mbajtur.

Profeti a.s u tha:"Për Zotin tim, kërkoj që ta adhuroni dhe të mos i shoqëroni rivalë, të mos vidhni, të mos kryeni marrëdhënie jashtëmartesore, të mos shpifni. Për veten time kërkoj që të më dëgjoni, të më bindeni në kohë paqeje dhe lufte, të më bindeni për ato që u urdhëroj, të shpenzoni pasurinë tuaj për këtë fe dhe të më mbroni siç mbroni gratë dhe fëmijët tuaj."

Të japësh besën për kërkesa të tillë, do të thotë të japësh besën për jetë a vdekje.

Medinasit e pyetën: "Nëse i plotësojmë këto kushte, cili do të jetë shpërblimi ynë o i dërguar i Zotit”?

"Xheneti” – u thotë Profeti a.s – dhe nuk flet më shumë.

Vallë si do të reagonin pas këtyre kërkesave të rënda medinasit? Ata u përgjigjën:"Kjo është një marrëveshje e fituar prej nesh. Nga kjo besëlidhje nuk do të kthehemi duarbosh. Shtrije dorën që të të japim besën o i dërguar i Allahut."

Të gjithë medinasit filluan të shtyhen kush t'i japë besën më parë Profetit a.s.

Kur pa që të gjithë njerëzit kishin zgjatur duart ti japin besën Profetit (a.s), ndërhyri Es’ad ibnu Zurare dhe duke ua larguar duart nga dora e Profetit (a.s) u tha:” O popull prisni pak! Mendohuni mirë për atë që do i jepni besën këtij burri (nuk tha të dërguarit të Zotit, pasi dëshironte të flasë si asnjanës). Ju po i jepni besën për të pranuar të luftoni gjithë arabët dhe joarabët, të bardhët dhe të zinjtë. Nëse do e zhgënjeni më vonë, lëreni prej tani më mirë.”

Të tjerët iu përgjigjën:”Hiqe dorën o Sad dhe na lër ti japim besën të dërguarit të Zotit! Kjo është një tregti e fituar (për shkak se Profeti (a.s) u premtoi xhenetin). Ne nuk do e shkelim kurrë këtë besë.”

A është kaq i shtrenjtë xheneti edhe për ty o vëlla dhe oj motër? A e dini çfarë do të thotë xhenet? Xhenet do të thotë lumturi e amshuar, ku nuk ka vdekje, as sëmundje, as pleqëri, të jetosh në shoqërinë e Profetit a.s, të shëtisësh me Umer ibnul Hattabin, të kesh pallate të larta dhe të bukur të ndërtuar me flori dhe argjend, të kesh komshi Profetin a.s, tarraca e shtëpisë tënde të jetë Arshi i Allahut etj...

Qëndrimi i dytë heroik i medinasve ishte në betejën e Bedrit. Medinasit i kishin dhënë besën Profetit a.s për ta mbrojtur brenda kufijve të Medines. Kurse Bedri ishte jashtë Medines. Kur Profeti a.s pa që duhej të përballej me kurejshët, u ngrit mes myslimanëve dhe u tha:"Jepni mendimin tuaj o njerëz!" Menjëherë u ngrit Ebu Bekri dhe më pas Umeri, duke treguar gatishmëri për të luftuar. Profeti a.s ua ktheu:"Zoti ua shpërbleftë me të mira." Dhe sërish u drejtua myslimanëve me fjalët:"Jepni mendimin tuaj o njerëz!" çohet Mikdad ibnu Amr dhe thotë fjalë të mira dhe premton që do të luftojë për kauzën islame. Profeti a.s e falënderon dhe sërish u thotë myslimanëve:"Jepni mendimin tuaj o njerëz!"

Atëherë çohet Sad ibnu Muadh nga banorët e Medines dhe thotë:"Sikur kërkon mendimin tonë o i dërguar i Allahut?!"

Profeti a.s iu përgjigj:"Po."

Sad ibnu Muadh thotë:"O i dërguar i Allahut! Ne të besuam në ato që thua, të dhamë fjalën dhe besën tonë dhe të premtuam bindje. Pranda, nisu o i dërguar i Allahut sepse pasha Allahun nëse do i hyje këtij deti do të të vijmë pas, pa mbetur pas asnjëri prej nesh. Merr çfarë të duash nga pasuritë tona dhe lër çfarë të duash. Ajo që do të marrësh nga pasuritë tona, do të jetë më e dashur se ajo që do të lësh. Hyr në paqe me kë të duash dhe armiqësohu me kë të duash, lidh marrëveshje me kë të duash dhe prishi marrëveshjet me kë të duash. Për Zotin do na gjesh përkrah teje në luftë dhe të sinqertë. E lusim Zotin që veprat tona të jenë kënaqësia e syve të tu."

Këto fjalë mund të thuhen krejt kollaj nga ligjëruesi në xhami, por të thuhen në sheshin e betejës, kur ti bashkë me përkrahësit e tjerë jeni vetëm treqind burra, kurse kundërshtarët mbi një mijë, është e vështirë të thuhen.

Qëndrimi tjetër i medinasve, është kur Profeti a.s u tha:"Vëllezërit tuaj nga Meka (muhaxhirët) janë të uritur. A pranoni që t'i ndani frutat me ta dhe t'i ndihmoni?"

Medinasit i thanë:"Ne i kemi ndarë të ardhurat dhe pasuritë tona me vëllezërit tanë nga Meka."

Profeti a.s i pyeti:"Po diçka më shumë, a mundeni?"

Medinasit i thanë:"E çfarë mund të bëjmë më shumë?"

Profeti a.s u përgjigj:"T'i ndani të vjelat me ta." Kjo, pasi mekasit nuk kishin njohuri nga çështjet e bujqësisë. Ata ishin marrë vetëm me tregti, gjë të cilën akoma nuk kishin filluar ta ushtrojnë në Medine.

Medinasit u përgjigjën:"Po o i dërguar i Allahut, por a i qëndron kushtit që kemi vendosur që në fillim (d.m.th xhenetit)?"

Profeti a.s u përgjigj:"Po."

Kështu, medinasit punonin gjithë vitin, e mblidhnin bereqetin në fund, e ndante në dy pjesë, merrte vëllain e tij nga Meka dhe i thoshte:"Tani zgjidh gjysmën që të pëlqen. Unë do të lë vetëm për një periudhë kohe dhe kur të kthehem, ta kesh marrë atë që të pëlqen."

Medinasit ishin të bindur se për të fituar xhenetin, ia vlente të paguanin çdo lloj çmimi.

Kur erdhën pasuri dhe plaçkë lufte nga Bahrejni, Profeti a.s tha:"Kjo do u shpërndahet vetëm medinasve dhe nuk do u jepet gjë mekasve."

Menjëherë medinasit ndërhynë dhe thanë:"Jo o i dërguar i Allahut! Marrëveshja mes nesh është që pasuritë t'i ndajmë dhe në këmbim të fitojmë xhenetin."

Kështu, pasuritë e ardhura nga Bahrejni u ndanë mes medinasve dhe mekasve.

Pasi myslimanët morën Meken dhe pasuritë e tyre u shtuan, Profeti a.s u tha medinasve:"Zoti ua shpërbleftë me të mira! Ju e mbajtët besën dhe që sot nuk do u jepni pasuri mekasve."

Medinasit i thanë:"O i dërguar i Allahut! Ti na kërkove diçka dhe ne në këmbim të kërkuam diçka. Ne e mbajtëm besën!"

Profeti a.s u përgjigj:"Edhe unë do e mbaj besën që u kam dhënë (për xhenetin)."

Pas pesëdhjetë apo gjashtë dhjetë vitesh, gjithçka që ti posedon do të zhduket, nuk do të përfitosh prej sa gjë. Kjo botë është e përkohshme prandaj nuk ia vlen të investosh për të gjithçka dhe të jepesh totalisht pas saj.

Unë njoh disa të rinj myslimanë që shpesh herë më thonë:"Ne nuk i përkasim kësaj bote. Ne i përkasim xhenetit. Vetëm atje do të ndihemi të qetë dhe të patrazuar. Vetëm duke pasur komshi të dërguarin e Zotit dhe çati Arshin e Zotit, do të ndihemi të lumtur dhe të kënaqur." Po ti o vëlla dhe oj motër, cilës nga dy botët i përkisni? çfarë kërkon të realizosh dhe të arrish gjatë jetës tënde? Cili është objektivi yt në jetë? Përse jeton?

Qëndrimi tjetër heroik i medinasve ishte pas betejës së Hunejnit. Kjo ndodhi i tronditi medinasit. Pasuritë dhe plaçka e luftës pas kësaj beteje ishte shumë e madhe. Profeti a.s filloi të ndajë plaçkën e luftës. Ebu Sufjanit i dha njëqind deve, Safvan ibnu Umejes dyqind deve dhe kështu vazhdoi me të gjithë mekasit. Kur erdhi radha që medinasit të marrin pjesën e tyre, Profeti a.s nuk u dha asgjë. Ai kishte bërë një marrëveshje me medinasit dhe në marrëveshje nuk theksohej që ata do të përfitonin nga plaçka e luftës. Ajo që do të përfitonin medinasit ishte vetëm xheneti.

Të thuash që synimi dhe objektivi im është xheneti, nuk është fjalë e lehtë dhe e kollajtë për t'u mbajtur. Është mirë ta peshosh mirë para se ta thuash, pasi në këmbim të tij, duhet të pranosh çdo lloj çmimi. Që të kesh objektiv xhenetin, nuk do të thotë të mbyllesh në shtëpi dhe të adhurosh vetëm Zotin. Jo. Të kesh objektiv xhenetin, do të thotë të jesh i suksesshëm në jetë, në mësime, të vishesh më bukur se të tjerët, ta kapësh thelbin e gjërave, të mësosh përdorimin e kompjuterit, të mësosh gjuhë të huaja etj... por të gjitha këto ti kesh në dorë dhe jo në zemër. Zoti na ka dërguar mëkëmbës në tokë dhe na ka urdhëruar të përfitojmë prej të mirave materiale të saj, por zemrën ta kemi të mbushur me dashuri për Zotin dhe xhenetin. Të mirat materiale të kësaj bote t'i kemi në dorë dhe jo në zemër, t'i kontrollojmë dhe të mos na kontrollojnë.

Duke parë që Profeti a.s nuk u dha asgjë nga plaçka e luftës, mes medinasve filluan të lindin dyshime. Disa prej tyre thanë:"Tashmë i dërguari i Zotit është mes njerëzve të tij dhe nuk ka nevojë për ne."

Sad ibnu Ubade vajti tek Profeti a.s dhe i tha:"O i dërguar i Allahut! Kjo lagje e Medines thonë se ti ke gjetur njerëzit e tu tashmë dhe nuk ke nevojë për ne."

Profeti a.s u kthye dhe e pyeti:"Po ti o Sad, çfarë mendon?"

Sad u përgjigj:"Unë jam i popullit tim." Dmth edhe unë mendoj si medinasit e tjerë.

Atëherë Profeti a.s i tha:"Mblidhi medinasit o Sad."

Me t'u mbledhur medinasit, Profeti a.s u tha:"O banorë të Medines! Kam dëgjuar se keni thënë se i dërguari i Zotit tashmë është mes njerëzve të tij dhe nuk ka nevojë për ne."

Ata u përgjigjën:"Po o i dërguar i Allahut."
Profeti a.s u tha:”O Ensarë, a nuk u gjeta të humbur dhe Zoti ju udhëzoi? A nuk ishit armiq me njëri-tjetrin dhe Zoti j’ua bashkoi zemrat? A nuk ju gjeta të varfër dhe Zoti ju pasuroi?”

Ata iu përgjigjën:”Është mirësi e Zotit dhe e të dërguarit të Tij.” Profeti (a.s) u tha përsëri:”O Ensarë, nëse dëshironi mund të përgjigjeni.”

"Po çfarë të themi o i dërguar i Zotit?” Ai u tha:”Thoni: Edhe ti erdhe i varfër dhe të pasuroi Zoti mes nesh. Erdhe i përndjekur nga populli yt dhe ne të strehuam. Erdhe i përgënjeshtruar, kurse net ë besuam. Erdhe i lënduar dhe ne të ngushëlluam.” Të gjithë ulën kokat dhe thoshin:” Është mirësi e Zotit dhe e të dërguarit të Tij.” Profeti (a.s) më pas u tha:”O Ensarë, a u mbeti hatri për disa gjëra të kësaj bote, të cilat unë ua dhashë njerëzve që sapo kishin pranuar Islamin, me qëllim që t'u shtohet dashuria për këtë fe, duke u lënë juve me besimin tuaj? A nuk jeni të kënaqur që teksa njerëzit e tjerë të kthehen në shtëpitë e tyre me deve dhe dele, kurse ju të ktheheni në vendin tuaj me të dërguarin e Zotit? Për Zotin, sikur të gjithë njerëzit të ndiqnin një rrugë, kurse ju Ensarët një rrugë tjetër, unë do të ndiqja rrugën e Ensarëve. O Zot! Mëshiroji Ensarët, bijtë e Ensarëve dhe bijtë e bijve të Ensarëve!”

Të gjithë qanë saqë u lagën dhe mjekrat nga lotët dhe thanë:”Ne jemi të kënaqur që kemi me vete të dërguarin e Zotit.”

Në Kuran, gjendet një ajet shumë domethënës rreth objektivit në jetë. Thotë Zoti i madhëruar:"

"Sa për atë që dëshiron këtë botë, Ne shpejtojmë që t’i japim çfarë të dëshirojmë atij që duam. Pastaj ia caktojmë atij Xhehenemin, në të cilin ai do të përvëlohet, duke qenë i turpëruar dhe i dëbuar. Sa për atë që dëshiron botën tjetër dhe përpiqet për të me gjithë shpirt e duke qenë besimtar, përpjekja e tij do të shpërblehet. Ne i mbështesim të gjithë me dhuratat e Zotit tënd: edhe këta, edhe ata. Dhuratat e Zotit tënd nuk i mohohen askujt." (Isra, 18-20)

Po të shohim, këta ajete përmendin vetëm dy kategori njerëzish: Ata që duan këtë botë dhe ata që duan botën tjetër. Ku janë ata që janë të lëkundur, që nuk dinë çfarë duan, që herë duan botën tjetër dhe herë dynjanë? Ku janë ata që sa hyjnë në xhami, synojnë xhenetin dhe botën tjetër, por me të dalë prej saj harrojnë gjithçka dhe jepen pas kësaj bote? Përse nuk përmenden këta njerëz?

Dijetarët thonë se kjo kategori nuk meriton të përmenden, pasi nuk janë njerëz seriozë.

Thotë Ibnul Kajjim:"Xheneti nuk është zbukuruar për ndonjë umet, siç është zbukuruar për umetin e Muhamedit a.s."

Thotë Profeti a.s:"Shpërblimi i Zotit është i madh dhe i shtrenjtë. Shpërblimi i Zotit është xheneti."

Zoti nuk mund të bëjë tregti me një mall të lirë dhe të cilësisë së dobët. Ai bën tregti dhe Pazar veçse me mall të shtrenjtë dhe të cilësisë më të mirë.

Thotë Profeti a.s:"Vendi që 'zënë dy shigjeta në xhenet, është më i mirë se kjo botë me të mirat e saj."

Dy shigjeta vend, janë sa vendi që zë një sixhade që shërben për t'u falur. Kaq vend në xhenet, është më i mirë se e gjithë kjo botë me të mirat e saj. A e beson profetin tënd o vëlla dhe oj motër?

Gruaja e faraonit jetonte në pallatet luksozë dhe madhështorë të tij, megjithatë ajo lutej:"O Zoti im! Ndërtomë një banesë tek Ti, në Xhenet" (Tahrim, 11)

Asaj nuk i hynin në sy pallatet dhe kështjellat e faraonit, ajo synonte pallatet e xhenetit.

Duke pasur si objektiv xhenetin, shokët e Profetit a.s iu dhanë totalisht këtij objektivi dhe sakrifikuan gjithçka tjetër.

Para betejës së Bedrit, Profeti a.s u tha myslimanëve:"Çohuni drejt xhenetit, gjerësia e të cilit është sa ajo e qiejve dhe e tokës."

Umejr ibnu Hamam e dëgjoi këtë dhe tha:"Bah, bah."

Profeti a.s e pyeti:"Përse thua bah bah o Umejr?"

Ai u përgjigj:"Uroj që të jem nga banorët e xhenetit o i dërguar i Allahut."
Profeti a.s i tha:"Ti je nga banorët e xhenetit."

Teksa ishte nisur për në betejë, Umejr ibnu Hamam mbante në dorë disa kokra hurme. Ai i pa në dorë dhe tha me vete:"Ajo që më mban larg xhenetit në këto çaste janë këto hurma. Është jetë e gjatë të pres derisa t'i mbaroj të gjitha dhe të fitoj xhenetin."

Kush prej nesh e vë kokën në jastëk në mbrëmje dhe fillon të fantazojë rreth xhenetit? Përse imagjinata e të rinjve tanë është e orientuar vetëm tek martesa dhe lidhjet me filanen/filanin, shtëpinë ku do të banojmë, makina që do të blejmë, paratë që do të fitojmë ...?

Amr ibnul Xhemuh çalonte në njërën këmbë, megjithatë kjo nuk e pengoi të dalë në luftë. Katër fëmijët e tij e lutën që të mos dalë në luftë për shkak të moshës dhe çalimit. Fëmijët këmbëngulën që ai të mos dalë dhe nga kjo Amr ibnul Xhemuh vajti tek Profeti a.s dhe iu ankua se kërkonte të dalë, por fëmijët nuk e lejonin. Profeti a.s i tha:”Po ti çalon o Amr?” Amri iu përgjigj:”Kam qejf të hyj në xhenet me këmbën që çaloj o i dërguar i Zotit.” Profeti a.s buzëqeshi dhe iu drejtua fëmijëve të tij:”Lëreni! Ndoshta Zoti e bën të vdesë si dëshmor.” Kështu doli Amr ibnul Xhemuh të marrë pjesë dhe ai në luftë. Me të arritur në Uhud, fryn një erë e freskët. Kur ndjen freskinë e erës, Amri thotë:”Ah moj erë e xhenetit.” Më pas ai kthehet duke shikuar nga qyteti i Medines dhe thotë:”O Zot, mos më kthe më në qytet!” Me fillimin e luftës, ai vazhdon të luftojë derisa vritet.

Pas betejës Profeti a.s thotë:”Unë e shoh Amri ibnul Xhemuh tani duke hyrë në xhenet me këmbën që çalonte. Zoti ia realizoi atë që deshi.”

Thotë Profeti a.s:"Për dikë prej jush, xheneti është më afër se lidhëset e këpucëve të tij."

Në një hadith tjetër, Profeti a.s thotë:"Aroma e xhenetit ndihet pesëqind vjet larg."

A e ke nuhatur ndonjëherë këtë aromë o vëlla dhe oj motër? A njihni ndokënd që e ka nuhatur?

Enes ibnu Nadr është një nga ata që e kanë nuhatur aromën e xhenetit. Ndërkohë që e gjithë ushtria myslimane po tërhiqej e humbur, Enes ibnu Nadr vraponte në drejtim të kundërt, drejt ushtrisë armike. Sad ibnu Muadh e ndaloi dhe e pyeti:"Për ku je nisur o Enes?"

Ai u përgjigj:"Ndjej aromën e xhenetit poshtë malit të Uhudit o Enes." Tregon Sad:"Unë u përpoqa ta ndaloj, por nuk ia dola dot. E pashë të çajë rreshtat e ushtrisë jomyslimane dhe më pas e gjeta të vrarë poshtë malit të Uhudit."

E lusim Zotin që dashurinë për xhenetin ta kultivojë në zemrat tona!

Perktheu: Elmaz Fida

Ndryshimi i çelësit të Qabes së bekuar

Kushtrim_Guraj — Wed, 20 Nov 2013 02:13:29 GMT

Gjatë ritualit të përvitshëm, të larjes së Qabes së bekuar, bëhet dhe dorëzimi i çelësit të Qabes, tek familja e cila e trashëgon këtë nder që nga kohët e lashta. Emiri i Mekës, Halid Fejsal, ia dërgoi çelësin e Qabes, kujdestarit shejh Abdul Kadir Shibi.

$CUT$

Çelësi i Qabes është gjashtë këndor. Në njërin kënd të tij, është shkruar: La ilahe ilallah, Muhamed Resulullah. Në këndin e dytë, është shkruar: Dhuratë e Kujdestarit të dy xhamive të shenjta. Në këndin e tretë; Mbreti Abdullah bin Abdul Aziz. Në këndin e katërt: Viti 1434. Në këndin e pestë dhe të gjashtë, janë dy vargje nga Kurani që flasin për Qaben.

Dy herë në vit, Qabeja lahet dhe pastrohet nga brenda dhe nga jashtë, me ujë Zemzemi i përzier me ujë trëndafili. Gjatë këtij rituali, familjes që kujdeset për Qaben, gjë të cilën e kanë trashëgimi që nga lashtësia, i dorëzohet dhe çelësi me kyçin e ri të Qabes, të dy të prodhuar nga flori i pastër./ardhmeriaonline/

Shfrytëzoje kohën për të mësuar fenë tënde

Kushtrim_Guraj — Mon, 18 Nov 2013 02:12:04 GMT

Shkruar nga: Zymer Ramadani
Begati të shumta që mundë të
na dhurojë është vetëm All-llahu i
Madhëruar. Krijesa njeri duhet të
jetë e vetëdijshme se këto mirësi
janë në shërbimin e tij dhe aq të
shumta janë sa që numërimi i tyre
është i pamundur.
$CUT$
Në shumë ajete
të Kur’anit Fisnik, cekën mirësi
të panumërta që nga qielli, toka,
nëntoka, lumenjtë e deri tek furnizimi
i një insekti më të vogël. Allllahu
i Madhëruar thotë; ""Dhe
ai ju dha gjithë atë që e kërkuat
(që kërkoi nevoja juaj) dhe, edhe
në qoftë se përpiqeni t’i numëroni
të mirat e All-llahut nuk do të
mundë të arrini t’i përkufizoni (në
numër)...”1; "Po edhe nëse përpiqeni
t’i numëroni dhuntitë (të mirat)
e All-llahut, nuk do të mund
të arrini t’i përcaktoni ato...”2. Të
gjitha këto, ne si familje muslimane
duhet t’i shfrytëzojmë sa më të
mirë që të jetë dhe t’i këshillojmë
fëmijët tanë që edhe ata të kenë të
ditur këtë dhunti. Ai krijoi për ne
pjesën më të nevojshme të jetës, e
ajo është familja: "All-llahu krijoi
për ju bashkëshorte nga vetë lloji
juaj, e prej bashkëshorteve tuaja
- fëmijë e nipa dhe ju furnizoi me
(ushqime) të mira”.3
Ne këtu e kemi qëllimin që t’i
ftojmë njerëzit që disa mundësi të
cilat i posedojmë, t’i shfrytëzojnë
në këtë kohë shumë të rëndësishme.
Paria islame e trojeve tona
gjendet në një kohë mjaft kritike si
në aspektin ekonomik, social, historik
po ashtu edhe në atë shpirtëror
e sidomos në atë moral. Për
këtë shkak novitet që çdo ditë që
e kalojmë ta shfrytëzojmë në edukimin
e vetvetes, familjes e më pas
edhe rrethit, sepse mundësitë janë
mjaft të mëdha edhe nëse nuk janë
në nivele luksoze si të vendeve më
të zhvilluara ekonomikisht se ne.
Nëse ndalemi dhe ankohemi në
atë e të mendojmë se ne jemi të
varfër, nuk kemi në dispozicion
gjëra që na nevojiten për studim e
edukim, do të ishte humbje e madhe
e kohës por edhe një zhgënjim
i vetvetes. Sot kur All-llahu e ka
1. Ibrahim, 14/34.
2. Nahl, 16/18.
3. Nahl, 16/72.
begatuar këtë trevë me bukurinë
më të madhe natyrore, me familje
të shëndosha, një pjesë e mesit
tonë gjatë kësaj stine me diell, mundohen
që këto ditë të bukura t’i
kalojnë në pushime, relaksime të
ndryshme apo edhe thjeshtë kotë
e kalojnë kohen... Shtresa e nxënësve
gati sa ka rënë nën nivelin e
dobët, duke menduar se tani është
fundi i mësimeve dhe i braktisin
ato në tërësi. Nga ana tjetër, prindërit
e tyre nuk marrin ndonjë
masë të nevojshme që t’i ndalojnë
fëmijët e tyre nga kjo gjendje e
mjerueshme.
Pasi që shumica e popullatës
sonë i takojnë besimit fetarë islam,
përveç shkollimit të nevojshëm;
fillestar, mesem etj. na nevojitet
edhe mësim-besimi fetarë.
Për fat të keq, mënyra e jetesës
sonë e ka marrë një kahje pak sa
të rrezikshme, kahje kjo e cila sot
për sot është duke e pasuruar individin
vetëm materialisht e assesi
shpirtërisht. E kemi harruar
që krijesa njerëzore ka nevojë që
së pari të plotësoje shpirtin e tij,
ta zbukuroje atë dhe të ece në një
rrugë drejtë ndërtimit të jetës materiale.
Shumë nga familjet tona,
për fat të keq nuk janë duke e
mbushur shpirtin e fëmijës së tyre
me ndjenja ndaj Krijuesit, dashuri
ndaj Tij, Pejgamberit a. s. e më pas
dashuri ndaj vet atyre. Mundësitë
tona që posedojmë janë vërtetë të
mjaftueshme, sepse për të mësuar
dhe për ta edukuar dikë nuk nevojitet
të vizitohet qielli apo ndonjë
kontinent tjetër. Në atë vend
korrik-gusht 2009 ETIKA
51
ku jetojmë, duhet që ardhmërinë tonë ta edukojmë në frymën e fesë së cilës i takojmë. Kemi në dispozicion shumë banka shkollore dhe literature e cila sadopak do të na mundësonte që të kalojmë në një nivel tjetër të diturisë, por assesi të mos qëndrojmë në këtë gjendje siç jemi tani.
Me përfundimin e këtij viti shkollor, nuk përfundon mësimi e as leximi i librave apo diçka që na drejton drejtë shkencës. Kjo pak sa është keqkuptuar në mesin tonë, sepse shumica e nxënësve e kanë ketë ideologji, sa që edhe prindërit e tyre e kanë këtë çështje të fiksuar në kokat e tyre. Përkundrazi, fëmijët tanë duhet t’i drejtojmë nëpër kurse të ndryshme qofshin sociale, kulturore apo fetare. Është koha kur stinën e pranverës dhe verës ta e kalojmë duke mësuar fenë tonë islame, nëpër lagje, tubime të ndryshme apo në xhami. Sepse nuk jemi më të varfët materialisht se sa As’habu’s-Suffe – shokë të Pejgamberit të cilët kishin vendosur që të qëndrojnë pranë xhamisë së Pejgamberit a. s. vetëm për të mësuar e nuk u interesonte aspak pasuria materiale. Nuk jemi as më të varfër se vendet e Azisë dhe Afrikës, por kemi shumë e shumë mundësi që të ecim përpara dhe drejtë një vendi që do në na lartësojë njohuritë tona.
Braktisja e mësimeve fetare është duke e shkatërruar familjen tonë në përgjithësi kurse fëmijët në veçanti. Për këtë shkak sot, për fat të keq vëllezërit apo motrat tona i gjejmë në vendet ku nuk duhet të jenë. Pasi që feja është nevojë natyrore që duhet ta ketë individi, si është e mundur që ne të presim nga fëmijët tanë që ata të rritën të edukuar dhe përse kemi ngecur pa e përmbushur këtë dukuri të nevojshme shpirtërore e natyrore? A mos është turp që një pjesëtar i familjes sonë të shkojë në vendet ku mësohet feja jonë? Pse nuk e shikojmë me sy turpi atë i cili për fat të keq ka marrë rrugët e gabuara i cili pos vetvetes së tij, është duke e dëmtuar edhe shoqërinë tonë. A kemi harruar fjalën tonë popullore "për afër drurit të tharë digjet edhe ai i njomi” ku menjëherë këtu duhet ta përkujtojmë edhe dënimin e All-llahut, dënim i cili kur të vij nuk do të bëje dallim ndaj këqijve e as ndaj të mirëve?
Kërkohet urgjentisht nga çdo kryefamiljarë që të kujdeset jashtëzakonisht për fëmijët e tyre sepse ky është përgjegjës i presë së tij. Prandaj i Dërguari Muhammedi a. s. ka thënë se "... prindi është kujdestarë dhe përgjegjës për familjen e tij...” Do të theksojmë vetëm disa nga pikat të cilat sot janë prezent me të madhe në mesin tonë dhe nga të cilat duhet të ruhemi me të madhe që mos të pësojmë nga jeta:
- Pirja e duhanit; Edhe pse në aspektin fetarë pirja e tij nuk është e pëlqyer, nga shumë shtete tjera kjo është ndaluar në vende të caktuara, por për fat të keq shumica e fëmijëve tanë e kanë këtë ves. Prandaj nuk do të ishte e udhës që nëse prindi e ndalon atë kurse në anën tjetër e ka këtë ves në veten e tij.
- Mënyra e të ulurit pranë familjes; Vite më parë kur në familje ka qenë rregull që të kihet kujdes se si ulemi në prezencën e prindërve tanë, si të veprojmë kur ata na ofrojnë apo urdhërojnë diçka, sot kjo assesi nuk praktikohet, kundërshtohet prindi etj.
- Sjellja ndaj prindërve – kryerja e porosive të tyre; Kjo është një dukuri që i ka tejkaluar kornizat e duhura. Një sasi e vogël e fëmijëve me përpikëri e kryejnë porosinë e prindërit. Ajo që është më e keqja se ka humbur edhe sjellja e tyre ndaj prindërve, andaj në shumë raste përgjigjet e fëmijëve janë mjaftë brutale ndaj prindërve.
- Të gënjyerit e prindërit se po shkon tek shoku – shoqja; Në realitet kështu është duke deklaruar fëmija, por vend shkuarja e tij nuk është shoku por loja e pa nevojshme apo diskoteka, internet caffe etj.
- Kërkimi i të hollave; Në mënyrë që të blejë një nevojë shkollore, i ankohet prindërit se i nevojiten të holla, por për fat të keq ato të holla janë duke u harxhuar në vende tjera.
- Sot të gjithë rininë tonë e gjejmë në kafene, klube të degjeneruara, internet cafe etj. dhe pos kësaj do të na dalin edhe punë tjera për t’i larë borxhet e tyre aty.
Po të i kthehemi dukurive të mira, athua në vend të këtyre çfarë do të kishin mundësi për të bërë ata, nëse nuk do të mungonte kujdesi i prindërit? Padyshim se ne nuk do ta gjenim fëmijën tonë në klube e kafene të ndryshme por ata do t’i gjenim në:
- Dhomën e mësimit që kemi ndarë për ta, duke lexuar, shkruar
"All-llahu krijoi për ju bashkëshorte nga vetë lloji juaj, e prej bashkëshorteve tuaja - fëmijë e nipa dhe ju furnizoi me (ushqime) të mira”
ETIKA Korrik-gusht 2009
52
dhe mësuar mësimet shkollore apo vullnetare.
- Çerdhen familjare, i cili së bashku me ta do të bashkëngjitej në të qeshur, ushqim, biseda apo edhe në shikimin e ndonjë dokumentari televiziv.
- Tek shokët që vërtetë janë shembull i shoqërisë, ku së bashku do të mësonin.
- Në rreshtat e xhamisë ku do të mësonte fenë e tij dhe me ketë do të ishte shumë më i kujdesshëm ndaj prindërve, do të shijonte nga afër vlerat e tija në të ardhmen.
- Në mesin e atyre që mësojnë e këndojnë librin e All-llahut, Kur’anin Fisnik.
- Në mesin e atyre që janë duke bërë kuize e gara të ndryshme shkollore.
- Do të ishte nga ata që çdo mbrëmje e mëngjes do të recitonte para prindërve qoftë një poezi qoftë disa ajete nga Kur’ani.
- Nga ata që pesë herë në dite do të gjendej afër burimit të ujit për të marr abdest, e që për çdo kohë namazi do të lutej edhe për prindërit etj.
Atëherë ne duhet që të bëjmë një zgjedhje për jetën tonë dhe të fëmijëve. Nëse sadopak e ndiejmë vetën musliman, nuk duhet që të ngujohemi e të mos e dërgojmë fëmijën tonë në mektebet e xhamive gjatë kësaj stine të ngrohtë verore. Për një kohë shumë të shkurtër do ta fitonim fëmijën që të jetë i lidhur shpirtërisht me ne e jo vetëm fizikisht. Ndoshta brenda dy viteve apo edhe më shpejtë do të mësojmë se fëmiu ynë është bërë hafëz i Kur’anit e që shpërblimet në ahiret janë aq të mëdha sa që nuk kemi mundësi të bëjmë ndonjë krahasim me elementet e kësaj bote. A nuk ke dëshirë ti prind që në ditën e kiametit All-llahu të të dhuroj ty një tash/kapele prej floririt në kokë për shkak se fëmija yt mësoi librin e shenjtë Kur’anin? A nuk je i kënaqur nga paralajmërimet e ajeteve dhe haditheve që ai fëmijë i cili lexon Kur’an në shtëpi, zbret rahmeti/mëshira e Allahut, nuk hyn djalli në atë shtëpi, ajo shtëpi do të mbrohet nga ushtria e All-llahut që për ne janë të pa dukshme. Mos ty ndoshta të nevojitet që ta e shikon me sy të ballit këtë ushtri për ta dërguar fëmijën në bankat e mektebeve që të mësoje Kur’anin? Nëse mendon kështu, po të udhëzojmë që të informohesh rreth ekspeditës së Bedrit ku All-llahu u ndihmoi muslimanëve me mijëra e mijëra ushtarë të pa dukshëm të tij... "Pastaj All-llahu zbriti qetësinë e vet në të dërguarin e Tij dhe në besimtarë, zbriti një ushtri që ju nuk e patë...”1
Është rasti që të mos e kalojmë pa e shfrytëzuar sepse përndryshe do të kaloje koha dhe fëmija jonë nuk do të ketë dëshirë as që të shkoje në xhami e as në shkollë... ai gjithmonë do të kërkoje që
1. Tevbe, 9/26.të gjendet në mesin e atyre që janë të ulur nëpër kafenetë degjeneruese, dhe në vende se ai të bëje lutje të hajrit për ty, ai çdo ditë e më tepër do të dërgoje mallkime ty dhe të tjerëve.
Ejani o vëllezër muslimanë që ta mësojmë fenë tonë, t’i edukojmë fëmijët tanë në këtë verë ku nuk do të kthehet më kurrë, ejani edhe ju prind që së bashku me ju të mësojmë jetën e lumtur e edhe librin e All-llahut, sepse shumica nga shokët e Pejgamberit a. s. Kur’anin e mësuan pas të dyzetave. Për këtë shkak edhe u llogaritën gjenerata e artë në rruzullin tokësorë, sepse e kërkuan xhennetin e përhershëm të All-llahut xh. sh. për këtë: "All-llahu bleu prej besimtarëve shpirtrat dhe pasurinë e tyre me xhennet...” (Tevbe, 9/111).
All-llahu xh. sh. dashtë që çdo familje të shtoje kujdesin e tyre ndaj fëmijëve, ndaj sjelljeve të tyre, mësimeve dhe ideve të tyre. Po të vazhdoje popullata jonë me ketë sistem të jetës që sot ka, për një kohë shumë të shkurtër do të kërkoje ndihmë urgjente nga të tjerët, sepse do të fundoset në humnerën e këtyre problemeve. Atëherë do të na nevojitet që edhe nga arka familjare e edhe nga ajo shtetërore të harxhojmë për parandalimin e virtyteve të shëmtuara, sëmundjeve ngjitëse, gripave të rrezikshëm për jetë etj.
Kjo është jeta dhe dita jonë e cila nuk ka kthim. Çdo pjesë e kohës e cila kalon pa përfituar dicka nga dukuritë e moralit të shendosh, ajo është kohë e vdekur dhe e mallkuar, sepse Allahu xh. sh. betohet në kohën duke thenë: "Pasha kohën! Nuk ka dyshim se njeriu është në një humbje të sigurt. Me përjashtim të atyre që besuan, që bënë vepra të mira, që porositën njëri-tjetrin t’i përmbahen të vërtetës dhe që këshilluan njëri-tjetrin të jenë të durueshëm.2

Elementet e demokracisë në islam

Kushtrim_Guraj — Mon, 18 Nov 2013 02:04:49 GMT

Shkruar nga: Rrustem Spahiu

Bota islame e shekullit XX karakterizohet me ringjalljen e islamit të politizuar dhe provokimeve që i provokon modernizimi. Raportet në mes këtyre dyjave i kanë detyruar mendimtarët islam që të mendojnë në definicionin e shtetit dhe të shoqërisë islame në përgjithësi.
$CUT$
Bashkë me provokimet që i sjell epoka moderne janë paraqitur edhe urrejtje në mes të simpatizuesve të modernizimit, të cilët paraqiten si reklamues të imperializmit perëndimor dhe si tradhtar të vlerave të veta islame, dhe të atyre të cilët rreptësisht i përmbahen islamit tradicional të cilët paraqiten si anëtar të para modernizimit dhe kundër modernizimit.
Në kontekstin e debateve në mes të orientalistëve mbi rënien e civilizimit islam, Bernard Lewis pyet se ku është gabuar. Me shekuj islami ishte në krye të civilizimit dhe të arriturave shkencore njerëzore. Dhe në botëkuptimin e vet myslimanëve, islami ishte si sinonim i civilizimit. Por me paraqitjen e mësimeve të reja dhe arsimimit të ri dhe hulumtimit për liri politike në bashkësitë e tyre, bota perëndimore përparoi me vrull në shkencë e në teknologji dhe në trashëgimin kulturore duke e lënë botën islame dukshëm pas vetit. U paraqitën shumë teori te cilat i sqarojnë shkaqet e këtij stagnimi e deri diku edhe të prapambeturise, e më e fundit ka të bëjë edhe me hulumtimin e vet islamit dhe themeleve në të cilat është ngritur shoqëria islame. Nëse islami është si pengesë e lirive, shkencës dhe zhvillimit ekonomik, atëherë si është e mundur që shoqëritë myslimane në të kaluarën ishin si ato botërore në këto segmente, e kjo në atë kohë kur myslimanët ishin më afër burimit dhe inspirimit të fesë së tyre se sa që janë sot ? shtrohet pyetja çka iu bëri islami myslimanëve ? E pastaj tjetra: Se çka i bënë myslimanët islamit ? Disa mendimtarë bashkë kohor islam konsiderojnë se faji bie mbi mendimtar, doktrina dhe grupe nga historia islame të cilët i kishin përvetësuar qëndrimet dhe adetet e gabuara, derisa reformatorët dhe modernistët kanë qëndrim të kundërt dhe shkakun e shohin në qëndrimin e traditave të vjetra dhe në jo fleksibilitetin e dijetarëve islam.
Prapse prapë qasja më e mirë në këtë diskurs modern nuk është debati mbi islamin në tërësi, por mbi konceptin shoqëror dhe politik të islamit. Siç duket dilema kryesore e cila paraqitet në pyetjes së kompatilibetit islam dhe të demokratizimit është ajo se, me zgjedhje vendoset pushteti autoritar i cili nuk brengoset shumë mbi të drejtat e qytetarëve të cilët rezultojnë me konflikte në mes të grupeve të ndryshme. Siç duket mungesa e lirisë intelektuale, indokrinimi, mungesa e ekonomisë, menaxhimi i keçë i ekonomisë, mungesa e lirisë së qytetarëve nga tirania e solli në stagnim botën islame. Sot më shumë se 120 shtete e zgjedhin pushtetin e vet me zgjedhje të lira. Për shumicën e botës demokracia është burimi i vetëm i legjitimitetit politik. Me fjalët e mendimtarëve modern islam paraqet edhe fenë edhe shtetin, a shteti islam nuk i plotëson të gjitha standardet të cilat i ofron demokracia moderne perëndimore. Në anën tjetër nxitja e cila ekziston nuk është ajo në të cilën ata thirren, duke marr parasysh principet në të cilat themelohet shteti islam nuk janë kompatibile me konceptin e demokracisë perëndimore.
Pra teza fillestare për këtë debat është hulumtimi i konceptuar i burimeve ideologjike të kuptimit të shteti bashkëkohor islam. Është në pike pyetje se a mundën principet në të cilat themelohet shteti islam të barazohen me nevojën e parametrave të perëndimit për demokraci. Është e domosdoshme të hulumtohen burimet islame dhe konceptet e shoqërisë, mekanizmat që e vënë në lëvizje
E
lementet e demokracisë në islam
Rrustem Spahiu
ETIKA
korrik-gusht 2009
41
të drejtën e shtetit, ndarjen e pushtetit, mbrojtjen e autonomisë individuale, mbrojtjen i dinjitetit dhe pronësisë nga çdo lloj sulmi para se të thellohemi në debatin mbi elementet e demokracisë në islam. Për t’i hulumtuar çështjet e parashtruara më lart së pari duhet të hulumtojmë qëndrimet bashkëkohore mbi principet e shtetit islam. Pastaj duhet të bëjmë një vështrim të sqarimeve mbi elementet e demokracisë në islam. Në pjesën kryesore do ti analizojmë idetë themelore dhe qëndrimet më të rëndësishme që kanë të bëjnë me këto çështje. E në fund do ta parashtrojmë edhe mendimin tonë.
Ideja e shtetit islam
Me paraqitjen e nacionaliteteve të lira islame pas ekspansionit të gjatë perëndimor dhe imperializmit në shoqërinë myslimane paraqitet nevoja për ridefinimin e principeve udhëheqëse. Mendimtarët e ndryshëm modern islam e dhanë kontributin e vet në këtë diskutim duke filluar prej Xhemajl Eldin Avganiut, Muhamed Abduhu dhe Reshid Rida deri te Muhamed As’hadi, Abdullah Alamef Dudia, Reshid Ganuqi deri tek Tarik Ramadani. Shoqëria klasike myslimane e cila u paraqit në shekujt që pasuan pas vdekjes së Pejgamberit a.s e solli deri në kontekst në të cilin definohet jurisprudenca islame si themel juridik i shtetit islam. Kjo trashëgimi e madhe e kësaj tradite dhe jurisprudence islame ka mundësuar edhe themelimin për zhvillimin e konceptit të të privilegjuarve të rendit të parë mbi sunduesin dhe shtetin.
Zhvillimi i mendimit politikë në islam
Gjatë shekullit të XX-të dhe shekullit XXl definohen nga fillimi principet e larte përmendura themelore. Disa dijetar fokusohen vetëm në Kuran dhe synet, ndërsa shumica edhe ma tutje shfrytëzon juridiksionin e sheriatit të cilin e kishin definuar dijetarët mes jetar. Nuk janë themeluar të gjitha urdhëresat juridike në islam në jurisprudencën islame fik-h të bazuara në udhëzimet Kuranore ose në traditën e Muhamedit a.s. pjesa e madhe e kësaj tradite është udhëzuar në përdorimin e metodave deduktive të bazuara në analogji (kijas). Këto metoda deduktive shpesh herë kanë rezultuar në rezultate subjektive, kryesisht në ndikimin e shoqërisë dhe të rrethanave intelektuale të asaj kohe. Qëllimi kryesor i sheriatit ishte definomi i jetës njerëzore duke e përforcuar me burimet (marufat) edhe me evitimin e profanëve (munkarat). Për ti arrit këto ide me rrugë të kornizës juridike juristët mysliman kanë themeluar bazat e kushtetutës, rregullimit shoqëror dhe penal.
Mendimtarët modern nisën të kërkojnë komentime të reja nga këto rregulla të vjetra juridike. Muhamed As’Hadi thotë se rregullat juridike të mesjetës janë marrë si pjesë përbërëse e jetës islame të cilat janë bërë si pengesë e përshtatjes së modernizimit. Mundësi e ekzistencës së sintezës moderne paraqet një ndër pikat konfrontimeve në mes të mendimtarëve konservativ, të cilët janë të mendimit se pushteti legjitim e vetëm islam është prapë kthimi i kalifatit, kurse në anën tjetër dijetarët progresiv, të cilët konsiderojnë se teoria politike nuk guxon të bazohet në komentiETIKA
K
orrik-gusht 2009
42
met historike por në zbatimet e më hershme të principeve bazë Kur’anore dhe traditës. Dijetari klasik El Shihristani në librin e tij El Milal ve Mihal thotë: e din me siguri se situatat e ndryshme nuk mund të numërohen ose të kufizohen, gjithashtu e din se teksti i shpallur nuk e definon në detaje ose me referencë direket të gjitha ngjarjet nga koha e shpalljes e këndej. Në secilin vend teksti është i kufizuar e ngjarjet jo, pra ngjarjet nuk duhet të kontrollohen me atë që është e kufizuar. Praktikumin e ixhtihadit definitivisht duhet t’ia përshtatim kërkesave të nevojave. Dijetarët bashkëkohor pajtohen në atë se urdhëresat të cilat janë vlerësuara si të vërtetuara (bas) ose traditës së Muhamedit a.s edhe më tutje mbesin të tilla.
As ‘Hadi e pranon sistematizimin e të drejtës juridike të Ibn Hazmit ndaj obligimeve juridike (farz), të cilat nëse lehen pas dore çojnë kah gjynahu, ose me përvetësimin e veprave të këqija, të cilat çojnë kah mëkati (haram) dhe të punëve të cilat nëse lehen pas dore nuk çojnë kah gjynahu (mubah). Mubahi ndahet në të rekomanduara (mendub) dhe të padëshiruara (mekruh) dhe të padefinuara (mutlak). As Hadi pohon se çdo gjë që nuk është definuar në mënyrë të pa kundërshtueshme ose në mënyrë të vërtetuar i takon kategorisë mubah dhe meriton studim dhe sqarim bashkëkohor. Dike cituar hadithin e pejgamberit a.s "Mos pyetni për atë që është lënë e pa definuar, sepse ata që ishin para jush u mallkuan për shakë se iu parashtruan (pejgambereve të tyre) shumë pyetje kështu që hyri ndarja në mes tyre. Nëse iu urdhëroj të punoni diçka, dëgjoni dhe punoni nëse kjo është në mundësit tuaja, a nëse ua ndaloj diçka, atëherë largohuni nga ajo” /Muslimi. Me çka As Hadi përfundon " Siç kemi pa, sheriati me qëllim përmbahet nga dhënia e urdhëresave detale për të gjitha veprat juridike duke i ndërruar kërkesat e ekzistencës shoqërore. Nga kjo del nevoja për ligjin bashkëkohor dhe në kontinuitet. Në shtetin islam një ligj i këtillë do ti zgjidhte shumë rregulla e probleme të cilat sheriati nuk i definon, si dhe problemet për të cilat sheriati jep principet e përgjithshme e jo rregulla të detajuara. Në secilën prej këtyre situatave bashkësia duhet që ti zhvillojë detajet relevante dhe urdhëresat nëpërmjet të komentimit të pa varur (ixhtihadit) e në pajtim me shpirtin e të drejtës islame dhe të dobive më të mira për popujt.
Mevdudiu këtë pjesë të së drejtës islame e cila u nënshtrohet ndërrimeve në pajtim me nevojat dhe kërkesat ndryshimeve të kohërave e ndan në: a) komentime të cilat përbëhen prej shtrirjes së rëndësisë së urdhëresës që gjendet në Kur’an dhe praktikës së Muhamedit a.s. b) analogjinë, c) komentimin e pavarur të juristëve, d) preferencat juridike të cilat i rregullojnë rregullat në pajtim me praktiken islame dhe sistemin juridik.
Sistemi politik i bazuar në sheriatin i cili nuk është i bazuar në të drejtën specifike ose dokument, e arrin kulminacionin e vet në institucionet juridike dhe metodat e katër kalifëve të parë. Në këtë kohë gjejmë urdhëresa juridike të rëndësishme të bazuara në principet kuranore ose në praktikën e pejgamberit Muhamedit a.s , shembulli kryesor është se kalifi i dytë drejt Omeri ka themeluar trezorin shtetëror. Leja e Pejgamberit për përdoriETIKA
korrik-gusht 2009
43
min e komentimit të pa varur është theksuar në bisedën e tij me Muadh Ibn Xhebelin para se të emërohet si sundues i Jemenit: "Në cilën mënyrë do tu dalësh në krye problemeve”, pyeti Pejgamberi a.s, Muadhi iu përgjigj: "Unë do të veproj- gjykoj me librin e Zotit”. "E çka nëse aty nuk gjen udhëzim” ka pyetur pejgamberi Muhamed, Muadhi u përgjigj "atëherë do të gjykoj me traditën e Muhamedit a.s”. e nëse edhe aty nuk gjen udhëzime pyeti Muhamedi a.s. atëherë pa hamendje do të gjykoj në pajtim me logjikën time. Pra asnjëra prej burimeve juridike të Muadhit nuk ishte e përhershme. Shembulli më bindës është edhe veprimi për tu zgjedhur trashëgimtari i Muhamedit a.s, ose zgjedhja e katër kalifëve të parë. Deri sa Ebu Bekrin e zgjodhi shumica e emigrantëve dhe myslimanëve lokal në Medine ensarët, zëvendësin e tij hazdreti Omerin e zgjodhi vet Ebu Bekri, ndërsa hazdreti Omeri prapë e emëroi trupin zgjedhor prej 16 shokëve më eminent të Muhamedit a.s të cilët e zgjodhën kalifin e tretë hazdreti Osmanin, ndërsa kalifi i katërt Aliu , është zgjedhur me votimin e shumicës së shoqërisë myslimane të asaj kohe. Mevdudiu rezimon sistemin politik islam në tri principe: njësia e Zotit tëvhid, pejgamberllëku i Muhamedit a.s risalat dhe sunduesin, kalifët.
Principet kryesore të shtetit islam
As hadi sqaron se qëllimi i shtetit islam është që të sigurojë kornizën politike për unitetin islam dhe bashkëpunimin i cili bazohet në ajetin vijues të Kuranit "Dhe kapuni që të gjithë ju për litarin (fenë dhe Kur’anin) e Allahut e mos u përçani! Përkujtoni nimetin e Allahut ndaj jush kur ju ( pra se ta pranonit fenë islame) ishit të armiqësuar e Ai i bashkoi zemrat tuaja dhe ashtu me dhuntinë e Tij arritët të jeni vëllezër. Madje ishit në buzë të greminës së xhehenemit e Ai ju shpëtoi prej tij. Po kështu Allahu ua sqaron juve argumentet e veta që ju të gjeni të vërtetën e lumtur”. (Kuran 3 103) Kurani parashtron edhe udhëzimet vijuese për definimin e rolit të shtetit ,(Ai ndihmon) "Ata të cilët kur Ne u mundësojmë vendosjen në tokë e falin namazin japin zeqatën, urdhërojnë për të mirë dhe largojnë prej të keqes...” (Kuran 22 41). Allahu më tutje definon edhe idealet e popujve mysliman duke i përshkruar si popullin më të mirë nga të gjithë të tjerët sa ishin, i cili popull kërkon që të bëhen vepra të mira dhe largohen nga të këqijat dhe beson në Allahun "Ju jeni populli më i dobishëm i ardhur për të mirën e njerëzve të urdhëroni për mirë, të ndaloni nga veprat e këqija dhe të besoni Allahun...” (Kuran 3 110)
Mevdudiu si principe udhëheqëse të shtetit islam përmend adhurimin në një Zot dhe dëgjueshmërinë në të gjitha fushat e jetës, duke respektuar të drejtën e prindërve dhe njerëzit e rrezikuar, duke nda fitimin, duke e formuar politikën në bazë të diturisë të bazuar dhe duke e larguar nënçmimin arrogancën dhe tiranin. Në anën tjetër duke i ngashënjye besimtarët si zëvendës të Zotit në tokë të cilët i zbatojnë ligjet e Tij, e përfaqësojnë realizimin e fesë në bashkësi njerëzore. Për tu lehtësuar aplikimi më i lehtë i ligjit islam, bashkësia e besimtarëve pa tjetër duhet të themeloj shtetin pushteti i të cilit do të jetë përgjegjës ndaj tyre.
Legjitimiteti i shtetit islam gjithashtu edhe mbështet në urdhëresat kuranore "O ju që besuat, binduni Allahut respektoni të dërguarin dhe përgjegjësit nga ju...” (Kuran 4 59) As Hadi dhe Mevdudiu vijnë në përfundim se shteti islam nuk guxojnë ta injoroj përmbajtjen e të drejtës islame gjatë definimit të kornizës shtetërore. Edhe një princip tjetër i rëndësishëm është respektimi i pushtetit të zgjedhur nga populli, deri sa këta i nënshtrohen Zotit dhe pejgamberit dhe falin namazin. Në shumë raste është keqpërdor hadithi i Pejgamberit a.s : "Myslimanët janë të obliguar që ti pasojnë dhe ti nënshtrohen, pa marr parasysh iu pëlqen apo nuk iu pëlqen, deri sa të mos iu urdhërohet gjynahu., atëherë refuzohet dëgjueshmëria dhe nënshtrimi duke theksuar nevojën e dëgjueshmërisë qytetare”. Buhari dhe Muslimi
Numri më i madh i mendimtarëve bashkëkohor vijnë në përfundim se sovraniteti absolut i takon popullit dhe koncenzusit të tij në bazë të hadithit të Pejgamberit a.s: "Allahu as njëherë nuk do ti lejoj bashkësisë myslimane që të pajtohet me të keqën” Tirmidhiu. As Hadi e shfrytëzon edhe hadithin e Muhamedit a.s i cili thotë se siguria personale, pasuria, nderi (integriteti i qytetarit) duhet të jenë të garantuara nga shteti për të mundur që edhe më tutje të definohen principet e shtetit islam. Hadithin e transmeton Muslimi

Felajmësia dhe Fedërgueshmëria në dritën e Librit të Allahut

Kushtrim_Guraj — Mon, 18 Nov 2013 01:55:19 GMT

Shkruar nga: Nexhat Ibrahimi

Besimi në Allahun xh. sh.
është i vjetër sa edhe njeriu.
Respektivisht, besimi është më
i vjetër se njeriu, por vetëm me
krijmin e njeriut dhe të krijesave
të tjera besimi mori funksionin
e udhëzimit hyjnor në rrafshin
historik. $CUT$
Ai është i lidhur
ngushtë me dy dukuri apo dy
parime thelbsore dhe me një
dukuri të tretë si harmonizuese
e dy të parave:
1) Dukuria e të padukshmes.
Sikur Allahu i madhërishëm të
ishte i dukshëm, i prekshëm, i
kapshëm, atëherë besimi do të
ishte i panevojshëm, pa kurrfarë
kuptimi, sepse Allahu do të
ishte një krijesë nga mesi ynë,
një nga krijesat e kufizuara, të
mundshme, në kohë e hapësirë.
2) Dukuria e sprovës, e sfidës.
Tërë kjo krijesë komplekse
(gjithësia), tërë ky empirizëm
botëror konsiston në mënyrë që
nëpërmjet besimit të sprovohet
kundrejt Allahut, kundrejt krijesave
të tjera dhe kundrejt vetvetes.
Konsistimi do të tregojë
edhe se sa njeriu është i përkushtuar
ndaj Allahut dhe nëse
ai e ka merituar shpëtimin dhe
shpërblimin apo ndëshkimin
dhe shkatërrimin, gjë që varet
prej aktivitetit të tij mendor dhe
praktik.
3) Dukuria e Shpalljes (vahj).
Vrojtuesi i zgjuar do të vërejë se
ndërmjet këtyre dy dukurive, të
besimit dhe të sprovës, ekziston
një kundërthënie, sepse besimi
dhe sprova me të padukshmen
dhe të panjohurën nuk mund
të pajtohen mes tyre. Mirëpo,
kjo kundërthënie që shihet në
fe, në shikim të parë, pajtohet
nëpërmjet dukurisë së tretë,
"... Ne nuk dënojmë asnjë popull, para se të
çojmë të dërguar!”
(El-Isra’ 17:15).
korrik-gusht 2009 ETIKA
23
të shpalljes (vahj) nga Allahu i madhërishëm. Vetë shpallja nuk është krejtësisht e kapshme, e dukshme dhe nuk e obligon askënd të besojë, por, e shprehur me gjuhë më të thjeshtë, ajo është e pranishme, e udhëzon njeriun dhe e ndriçon zemrën dhe shpirtin e tijt, ashtu sikurse drita e Diellit ndriçon edhe pse vetë nuk mund ta shohim atë.
Duke ndjekur këtë rrjedhë vijmë deri te dukuria e bartësve të misionit Allahut të madhërishëm në Tokë, te dukuria e Felajmëruesit (nebijullah), te dukuria e të Dërguarit të Allahut (Resulullah). Ata i zgjedh Krijuesi ynë nga mesi ynë, nga populli ynë, nga gjuha jonë, për ta përcjellur porosinë hyjnore besnikërisht dhe plotësisht. Të dërguar (rusul) dhe lajmërues (enbija’) qenë bijtë e Ademit a.s., e jo krijesa të tjera, sepse sikur pejgamberët mos të ishin njerëz, do të mistifikohej feja dhe tërë misioni:
"... Ne nuk dënojmë asnjë popull, para se të çojmë të dërguar!” (El-Isra’ /17/:15).
"(Këta janë) të dërguar që kanë sjellë lajme të mira e kanë paralajmëruar, në mënyrë që njerëzit të mos kenë ndonjë justifikim ndaj Allahut, pas ardhjes së të dërguarve. Se, Allahu, është i Plotfuqishëm dhe i Gjithëdijshëm.” (En-Nisa’ /4/: 165).
Është e qartë se nubuvveti (felajmësia) dhe risaleti (fedërgueshmëria) nuk është e njëjta gjë. Sipas asaj që njohim, risaleti është porosia, mesazhi hyjnor, i dërguar nëpërmjet një të dërguari (resul). Në këtë mesazh qëndron shpallja e Allahut, si udhëzim i gjithëpërfshirës për jetën njerëzore. Resulët posedojnë njëkohësisht edhe cilësinë e nebijëve (felajmëruesve). Nubuvveti (felajmësia) dallon nga risaleti, sepse në këtë rast misionari i Allahut nuk pranon shpallje (risale), por e vazhdon një shpallje të mëparshme të një resuli të mëhershëm. Në pajtim me këtë një nebij (felajmërues) nuk mund të jetë resul, sepse nuk ka pranuar shpallje të re, por ka vazhduar ta prezantojë dhe punojë sipas misionit të mëhershëm. (M. Handzic, Izabrana djela, VI, Sarajevo, 1999, fq. 381).
Sipas kësaj rrjedhe mund të përfundojmë se të gjithë pejgamberët e Allahut (nebijë dhe resulë) nuk kanë të njëjtën gradë pejgamberike. Nga i gjithë numri që përmenden në Kur’an, disa dijetarë dallojnë pesë: Nuhi a.s., Ibrahimi a.s., Musai a.s., Isai a.s. dhe Muhammedi a.a., por disa dijetarë të tjerë dallojnë shtatë më të dalluar: Ademi a.s., Nuhi a.s., Ibrahimi a.s., Musai a.s., Davudi a.s., Isai a.s. dhe Muhammedi a.s.. Përkundër këtyre dallimeve, të gjithë të dërguarit e Allahut gëzojnë te Allahu i madhërishëm status të veçantë, shumë më të veçantë krahasuar me krijesat e tjera, madje do të thoshim njëfarë statusi "të shenjtë”. Por, kjo shenjtëri nuk bën të kuptohet sikurse shenjtëria e disa personazheve në krishterizëm, por ata janë më të privilegjuar, më të ruajtur dhe me të drejtë ndërmjetësimi (shefaati) te Allahu xh. sh.. (Shih: Imam Ebu Hanifeh, Fikh’ul-ekber, Prizren, 2005, fq. 84). Ata kanë dashurinë, afërsinë, miqësinë, begatitë dhe dhuratat e veçanta, të cilat nuk mund t’i gëzojnë krijesat e tjera. Është e qartë se njeriu pejgamber nuk ka cilësi hyjnore, sepse ato janë privilegj ekskluziv i Allahut xh. sh.: "O ju që keni besuar! Mos e ngrini zërin tuaj mbi zërin e Profetit dhe mos i flisni atij me zë të lartë, siç bëni me njëri-tjetrin, në mënyrë që të mos ju humbin veprat tuaja pa e ndier ju fare.”
ETIKA Korrik-gusht 2009
24
"Vetëm Ty të bëjmë ibadet dhe vetëm nga Ti kërkojmë ndihmë”. (El-Fatihatu, 5).
- Pejgamberët në Islam mbrohen. Ata kursehen nga vrazhdësia e përditësisë të besimtarëve të tyre. Ata janë njerëz në veprime, por mbrohet dinjiteti i tyre dhe i familjeve të tyre:
"O ju që keni besuar! Mos e ngrini zërin tuaj mbi zërin e Profetit dhe mos i flisni atij me zë të lartë, siç bëni me njëri-tjetrin, në mënyrë që të mos ju humbin veprat tuaja pa e ndier ju fare.” (Kur’an, 49:2);
- Gratë e Muhammedit a.s. nuk mund të martohen me askënd:
"...Juve nuk ju lejohet që ta shqetësoni të Dërguarin e Allahut, as që të martoheni me gratë e tij pas (vdekjes së) tij. Kjo është vërtet gjynah i madh para Allahut.” (33:53);
- Në çështjet shoqërore duhet të pranohet fjala e Muhammedit a.s.:
"Jo, për Zotin tënd, ata nuk do të jenë besimtarë të vërtetë, derisa të të marrin ty për gjyqtar për kundërshtitë mes tyre; e pastaj, të mos ndiejnë kurrfarë dyshimi ndaj gjykimit tënd dhe të të binden ty plotësisht.”. (En-Nisa /4/: 65);
- Përkundër privilegjeve Pejgamberi a.s. plotësisht i përgjigjet Allahut xh. sh. dhe se as vetvetes nuk mund t’i ndihmojë pa lejen e Krijuesit:
"Thuaj (o Muhamed): "Unë i lutem vetëm Zotit tim dhe nuk i shoqëroj Atij askënd (në adhurim)”. Thuaj: "Unë nuk mundem t’ju largoj ndonjë dëm e as t’ju sjell ndonjë dobi”. Thuaj: "Edhe mua askush nuk mund të më mbrojë nga dënimi i Allahut; dhe nuk mund të gjej strehim tjetërkund, përveçse tek Ai. Unë kam për detyrë veç t’ju përcjell atë që më vjen nga Allahu dhe mesazhet e Tij. Këdo që s’dëgjon Allahun dhe të Dërguarin e Tij, e pret zjarri i Xhehenemit, në të cilin do të mbetet përgjithmonë.” (El-Xhinn /72/: 20-23).
- Të gjithë pejgamberët (nebijë e resulë) nuk mund ta konsiderojnë veten të barabartë me Krijuesin e tij. Kjo është e qartë sidomos te Muhammedi a.s.:
"Thuaj: "Unë jam vetëm një vdekatar si ju, që më është shpallur se Zoti juaj është një Zot i Vetëm....”. (El-Kehf / 18/, 110).
- Por, edhe te Isai a.s. :
"O ithtarët e Librit! Mos e kaloni kufirin në besimin tuaj dhe për Allahun thoni vetëm të vërtetën! Mesihu - Isai, i biri i Merjemes, është vetëm i Dërguar i Allahut dhe Fjala e Tij, të cilën ia ka dërguar Merjemes, si dhe shpirt (i krijuar) nga Ai. Pra, besojini. Allahut dhe të dërguarve të Tij! Dhe mos thoni: "Tre zota”! Hiqni dorë, se është më mirë për ju! Allahu është vetëm një Zot - qoftë lavdëruar Ai! Ai është tepër i lartësuar për të pasur fëmijë. E Tij është gjithçka që gjendet në qiej dhe në Tokë. Allahu mjafton për rregullimin e gjithësisë. Mesihu nuk do ta përbuzte kurrë që të ishte rob i Allahut, as edhe engjëjt më të afërm. Ata që e shpërfillin dhe e nënçmojnë me arrogancë adhurimin ndaj Tij, Allahu do t’i sjellë të gjithë para Vetes.” (En-Nisa /4/: 171,172);
- Edhe pse krijimi i Isait a.s. ishte ndryshe, ai nuk dallon nga të tjerët. U krijua me vullnetin e Allahut:
"Rasti i Isait për Allahun është si rasti i Ademit që e krijoi prej baltës e pastaj i tha: "Bëhu!” - dhe ai u bë.” (Ali Imran /3/: 59).
- Njësia e Allahut ruhet me çdo kusht. Madje në disa ajete kjo çështje trajtohet në mënyrë dramatike, për ta përshkruar seriozitetin e problemit:
"Qiejt gati sa nuk copëtohen prej kësaj; Toka gati sa s’çahet e malet sa s’rrëzohen të thërrmuar, ngaqë ata i veshin një bir të Gjithëmëshirshmit.” (Merjem /19/: 90-91).
E qartë, felajmëruesit (nebijë) dhe të dërguarit (resulë) janë personalitete të nderuara, shenjtërinë e të cilëve duhet respektuar, por në kuptimin Islam të monoteizmit të pastër (tevhid). Shenjtëria në Islam përkufizohet si dashuri e veçantë e Allahut e jo si pjesëmarrje në qenien e Tij, as si ndërmjetësues ndërmjet Zotit dhe krijesave, siç është rasti me krishterizmin.
Ne e kemi obligim që ndaj të gjithë të dërguarve të sillemi mirë dhe me respekt të plotë, "Rasti i Isait për Allahun është si rasti i Ademit që e krijoi prej baltës e pastaj i tha: "Bëhu!”- dhe ai u bë.”
korrik-gusht 2009 ETIKA
25
por dhe shenjtërinë e tyre duhet kuptuar drejt:
1. Të pranohet dhe dëshmohet vërtetësia e pejgamberisë së tyre dhe i librave, fletave që kanë sjellë;
2. Të lutet Allahu xh. sh. sa më shumë që t’i mëshirojë dhe t’i bekojë (të sjellë salavat);
3. Të duhen më shumë se çdo krijesë tjetër. Vetëm Allahu duhet më shumë se ata;
4. Fjalët dhe veprimet e tyre të pranohen si mënyrë e domosdoshme e të sjellurit dhe vepruarit tonë (sunnet).
Këto katër parime janë të domosdoshme t’i respektojmë te Muhammedi a.s., kurse te pejgamberët e tjerë vetëm tre pikat e para, sepse ardhja e pejgamberit të fundit i abrogon (shfuqizon) shpalljet e mëhershme dhe vlefshmërinë e tyre praktike.
Edhe ardhja e Isait a.s. nga fundi i kësaj bote si shenjë paralajmëruese e Çastit të Fundit (jevmu’s-sa’atu) do t’i dëshmojë praktikisht këto katër parime, sepse ai do të veprojë sipas Kur’anit dhe Sunetit të Muhammedit a.s. e jo sipas pejgamberisë së tij.
Mirëpo, ka qenë dhe është vullnet i Allahut xh. sh. që njerëzit të kenë bindje të ndryshme në aspekt të lirisë së besimit. Imponimi nuk lejohet. Prezantuesi musliman më së shumti që mund të bëjë është prezantimi i besimit islam:
"Sikur të kishte dashur Zoti yt, të gjithë njerëzit do t’i bashkonte në një bashkësi të vetme, por ata vazhdojnë të jenë të përçarë, përveç atyre, që i ka mëshiruar Zoti yt. Për këtë qëllim Ai i krijoi ata. Do të plotësohet Fjala e Zotit tënd: "Me të vërtetë që do ta mbush Xhehenemin me xhinde dhe njerëz bashkërisht!”. (Hud /11/: 118,119);
"Ne kemi dërguar Tevratin, në të cilin janë udhëzimet dhe drita. Sipas tij, profetët që ia kishin dorëzuar veten Allahut, i gjykonin hebrenjtë; por edhe të diturit dhe rabinët kështu vepronin, sepse atyre iu qe besuar mbrojtja e Librit të Allahut, për të cilin ata dëshmonin. Prandaj, mos kini frikë nga njerëzit, por kini frikë vetëm prej Meje! Dhe mos i ndërroni Fjalët e Mia me ndonjë vlerë të vogël! Kushdo që nuk gjykon sipas asaj që ka shpallur Allahu, ai është mohues i vërtetë. Ne u caktuam atyre në Teurat: jeta me jetë, syri me sy, hunda me hundë, veshi me vesh, dhëmbi me dhëmb dhe plaga me plagë (të njëjtë me të). Por kushdo që fal shpagimin si lëmoshë, ka bërë një vepër që është shlyerje për gjynahet e veta. Kushdo që nuk gjykon sipas asaj që ka zbritur Allahu, ai është shkelës i vërtetë. Pas atyre profetëve, Ne dërguam Isain, të birin e Merjemes, si vërtetues të Teuratit që kishte ardhur para tij. Dhe i dhamë atij Ungjillin, në të cilin ka udhëzim dhe dritë, si përmbushje të asaj që ishte shpallur para tij në Teurat dhe si udhërrëfim e këshillë për ata që i frikësohen Allahut. Le të gjykojnë ithtarët e Ungjillit ashtu siç ka shpallur Allahu në të. Kushdo që nuk gjykon sipas asaj që ka shpallur Allahu, ai është keqbërës i vërtetë. Ne të kemi zbritur ty (o Muhamed) Librin me të vërtetën, si përmbushës të shkrimeve të mëparshme dhe mbrojtës të tyre. Prandaj gjykoji ata sipas asaj që të ka zbritur Allahu dhe mos ndiq dëshirat e tyre, duke u shmangur kështu nga e Vërteta që të është shpallur. Ne për secilin nga ju kemi sjellë një ligj dhe një rrugë të qartë. Sikur të donte Allahu, do t’ju kishte bërë një popull të vetëm, por Ai kërkon që t’ju provojë në atë që ju ka dhënë, andaj bëni gara për punë të mira! Të gjithë do të ktheheni te Allahu e Ai do t’ju lajmërojë për çështjet, rreth të cilave kishit kundërshti." (El-Maideh /5/: 44-48).
Madje, edhe në rastet kur mosbesimtarët shkaktojnë dëme, detyrë e jona është të lutemi:
"O Allah!, Udhëzoje popullin tim, sepse ata nuk dinë.”
Çështja e nubuvetit dhe risaletit e trajtuar më lartë nga pikëpamja e jashtme e ajeteve kur’anore është rast i mirë për analiza edhe më të thella. Kur’ani është thesar i pashtershëm, kështu që thirrja për eksplorim është e hapur për të gjithë studiuesit muslimanë në të gjitha kohët.

Përmbledhje e dispozitave të Ashurasë

Kushtrim_Guraj — Wed, 13 Nov 2013 20:07:25 GMT

Dita Ashures meritoi të konsiderohet si dita më madhështore në histori. Këtë ditë, është shkatërruar dhe ndëshkuar simboli më i madh i padrejtësisë dhe shtypjes mbi tokë. Ai ishte faraoni, mbreti i Egjiptit në kohën e Musait a.s.

$CUT$

Pyetje:”Pyetjet lidhur me ditën e Ashurasë janë të shumta dhe prej jush shpresojmë të gjejmë një përgjigje bindëse dhe sa më të plotë. Cili është sekreti i respektit që tregohet për këtë ditë? Cili është gjykimi fetar lidhur me agjërimin e kësaj dite? A shoqërohet me sevap agjërimi i kësaj dite, ashtu siç ndodh me ditën e Arafatit? A lejohet që agjërimi të bëhet vetëm për ditën e Ashurasë? Si i përgjigjeni atyre që mendojnë se kjo festë nuk ka asnjë bazë islame dhe se nuk ekziston asnjë hadith që e ligjëron? A duhet ta agjërojë këtë ditë, dikush që është në udhëtim? A është mirë që fëmijëve tu blejmë gjëra këtë ditë? Çfarë mendoni lidhur me fenomenin e çuditshëm që shohim tek shiat, të cilët festimin e kësaj dite e shoqërojnë me vetë ndëshkim dhe çjerrje të faqeve?!”

Dr. Munir Xhumua, anëtar i Unionit Botëror të Dijetarëve Myslimanë

Përgjigje:”Shkatërrimi dhe ndëshkimi i zullumqarëve është një mirësi dhe nder i madh. Thotë Zoti i lartësuar në Kuran:” Kështu humbi gjurma e atij populli keqbërës. Lavdërimi qoftë i Allahut, Zotit të gjithësisë.” (En’am, 45)

Shohim që ajeti i mësipërm, e shoqëron falënderimin dhe lavdërimin e Zotit, me një vepër e cila meriton të lëvdohet dhe që është; shkatërrimi i zullumqarëve dhe tiranëve. Diçka e tillë, padyshim që shihet si mëshirë dhe begati për besimtarët.

Bazuar në këtë, dita Ashures meritoi të konsiderohet si dita më madhështore në histori. Këtë ditë, është shkatërruar dhe ndëshkuar simboli më i madh i padrejtësisë dhe shtypjes mbi tokë. Ai ishte faraoni, mbreti i Egjiptit në kohën e Musait a.s. Ajo që ndodhi këtë ditë, ishte diçka e papritur, pasi ekuilibrat e forcës mes dy palëve nuk ishin të barabarta.

Dita e Ashurasë, e mori këtë emër nga koha kur ka ndodhur, dhjetë Muharrem. Ai është një emërtim i kulluar arab, i panjohur në periudhën paraislame. Kjo, edhe pse arabët e trashëguan respektin dhe madhërimin për këtë muaj nga feja e Ibrahimit a.s.

Zoti i lartësuar e urdhëroi profetin Musa a.s që t’ia kujtojë popullit të tij, mirësitë dhe begatitë e Zotit, ku më e madhja, padyshim ishte ajo e shkatërrimit të faraonit. Thotë Zoti në Kuran:”Ne e dërguam Musain me shenjat Tona (dhe i thamë): "Nxirre popullin tënd nga errësira në dritë dhe përkujtoju atyre ditët e Allahut.” (Ibrahim, 5)

Thotë imam Kurtubij në tefsirin e tij:”Kujtoju mirësitë e Zotit, shpëtimin nga faraoni, si dhe daljen nga labirinti në shkretëtirë. Shpesh herë, mirësi quhen dhe konsiderohen dhe ditët.”

Është vullneti i Zotit të lartësuar që dita e martirizimit të imam Husejnit, djalit të Aliut, në Qerbela, të koinçidojë në muajin Muharrem, pikërisht me ditën e dhjetë të këtij muaji. Kjo ka bërë që shiat, të cilët e konsiderojnë veten si flamurtarë të imam Husejnit dhe të gjithë myslimanëve, ta shenjtërojnë më shumë këtë ditë.

Mirësia e Ashurasë

Në dy koleksionet e sakta të haditheve (Buhari dhe Muslim) transmetohet se Ibnu Abasi është pyetur për ditën e Ashurasë dhe ka thënë:”Nuk e kam parë të dërguarin e Zotit a.s ta kërkojë shpërblimin si atë ditë (d.m.th ditën e Ashurasë) dhe si atë muaj (d.m.th Ramazanin).”

Agjërimi i Ashurasë, kaloi në katër etapa për profetin Muhamed a.s.

Etapa e parë:

Zoti e inspiroi Profetin a.s – ashtu siç inspiroi dhe kurejshët – që ta agjërojë, por pa përmendur mirësitë e kësaj dite dhe shkakun përse duhet agjëruar. Ndoshta, Profeti a.s akoma nuk e dinte vlerën dhe shpërblimin e agjërimit të kësaj dite. Megjithatë, kështu ruheshin disa forma praktike nga feja e profetit Ibrahim a.s. Në koleksionin e Buhariut dhe Muslimit, transmetohet se Aisheja –Zoti qoftë i kënaqur me të - ka thënë:”Ashuraja ka qenë një ditë e cila agjërohej nga kurejshët para islamit dhe vetë Profeti a.s e agjëronte...”

Etapa e dytë:

Kur Profeti a.s u vendos në Medinë dhe konstatoi se ithtarët e Librit e agjëronin këtë ditë, edhe ai e agjëroi, madje urdhëroi dhe myslimanët ta agjërojnë. Ai nuk u mjaftua duke e agjëruar vetë këtë ditë – siç bënte në Mekë – pasi e dinte shkakun e madhështisë së kësaj dite. Transmetohet nga Abdullah ibnu Abasi se ka thënë:”Kur i dërguari i Allahut a.s mbërriti në Medinë, konstatoi se hebrenjtë agjëronin ditën e Ashurasë. Ai i pyeti:”Përse e agjëroni këtë ditë?!” Hebrenjtë iu përgjigjën:”Kjo është një ditë e madhe, ku Zoti shpëtoi profetin Musa dhe popullin e tij, duke mbytur faraonin bashkë me ushtrinë. Musai e agjëronte këtë ditë si shenjë mirënjohjeje për Zotin dhe ne e agjërojmë.” Profeti a.s tha:”Ne e meritojmë Musanë a.s më shumë se ata.” Ai vetë e agjëroi dhe urdhëroi dhe myslimanët ta agjërojnë.”

Dijetarët myslimanë, kanë mospajtime nëse agjërimi i Ashurasë ishte obligim para se të obligohej agjërimi i Ramazanit, apo ka qenë sunet i fortë. Imam Ebu Hanife dhe imam Ahmedi mendojnë se agjërimi i Ashurasë ishte detyrë para se të obligohet Ramazani.

Sakaq, imam Shafiu mendonte se agjërimi i kësaj dite ka qenë sunet i fortë. Ajo që e përforcon mendimin se ka qenë obligim dhe detyrë (vaxhib) është vetë insistimi i të dërguarit të Zotit a.s, për ta agjëruar, si dhe interesi i shokëve të tij, të cilët u kërkonin dhe fëmijëve të tyre ta agjërojnë.

Buhariu dhe Muslimi transmetojnë një hadith nga Rebi bintu Muavedh, e cila ka thënë:”Ditën e Ashurasë, Profeti a.s dërgoi në fshatrat përreth Medinës duke u thënë:”Kushdo që nuk ka ngrënë deri tani, të agjërojë sot deri në fund të ditës. Kushdo që ka ngrënë, le të agjërojë pjesën e mbetur të ditës!” Që atëherë, ne agjëronim, madje u kërkonim të agjërojnë dhe fëmijëve tanë të vegjël. Ne shkonim me ta në xhami dhe kur qanin për të ngrënë, u jepnim në duar lodra leshi. Kjo vazhdonte deri në iftar.” Në një transmetim tjetër, thuhet:”Kur na kërkonin ushqim, u jepnim lodrat që të luajnë, deri në fund të ditës.”

Megjithatë, vlen të theksojmë se kjo periudhë ishte e shkurtër, pasi u obligua agjërimi i muajit të Ramazanit në vitin e dytë të emigrimit. Kjo do të thotë që obligimi i agjërimit ditën e Ashurasë, nuk zgjati më shumë se dy vjet.

Etapa e tretë:

Profeti Muhamed a.s hoqi dorë nga urdhri për agjërimin e ditës Ashura, pasi u obligua agjërimi i Ramazanit. Megjithatë, ai i nxiste myslimanët ta agjërojnë këtë ditë dhe e shihte si diçka të pëlqyeshme. Tek Buhariu dhe Muslimi transmetohet se Ibnu Umer, Zoti qoftë i kënaqur me të, ka thënë:”Profeti a.s e agjëronte ditën e Ashurasë dhe na urdhëronte ta agjërojmë. Por kur u ligjërua agjërimi i Ramazanit, e la atë...”

Shumica e dijetarëve mendojnë se agjërimi i kësaj dite është i pëlqyeshëm. Kjo, bazuar në hadithin e transmetuar nga imam Muslimi se një burrë e pyeti të dërguarin e Zotit a.s lidhur me agjërimin e Ashurasë. Ai iu përgjigj:”Besoj se duke agjëruar këtë ditë, Zoti fshin gjynahet e vitit të kaluar.” Gjithashtu, për hadithin e transmetuar nga Hafsa se i dërguari i Zotit a.s nuk e ka lënë asnjëherë agjërimin e Ashurasë, dhjetë ditëve të Dhul Hixhes dhe tre ditë nga çdo muaj.”

Më lart, cituam Ibnu Abasin që ka thënë:”Nuk e kam parë të dërguarin e Zotit a.s ta kërkojë shpërblimin si atë ditë (d.m.th ditën e Ashurasë) dhe si atë muaj (d.m.th Ramazanin).”

Është e ditur që Abdullah ibnu Abasi nuk i është ndarë Profetit a.s dhe ka dëgjuar e nxënë shumë gjëra prej tij.

Etapa e katërt:

Profeti a.s vendos të agjërojë dhe një ditë tjetër – para ose pas Ashurasë – me qëllim që të shmangë konformizmin me ithtarët e librit. Në një hadith të saktë, transmetohet se Ibnu Abasi ka thënë:”Kur i dërguari i Zotit a.s agjëroi ditën e Ashurasë dhe i urdhëroi shokët të agjërojnë, ata i thanë:”O i dërguar i Allahut! Ajo është një ditë e shenjtë për hebrenjtë dhe të krishterët!” Profeti a.s u tha:”Kur të vijë viti tjetër, në dashtë Zoti do të agjërojmë edhe një ditë para.” Por kur erdhi viti tjetër, Profeti a.s kishte ndërruar jetë.”

Kështu, shihet si e pëlqyeshme agjërimi i ditës Ashura dhe një dite para saj dhe ky është mendimi i dijetarëve të parë. Kjo, edhe pse nuk ka asgjë të keqe po të agjërohet vetëm dita Ashura.

Megjithatë, disa nga dijetarët e hershëm, mendojnë se sunet është ajo që vepronte i dërguari i Zotit a.s, jo ajo që kishte ndërmend dhe nijet për të vepruar.

Por ne konstatojmë se shkaku përse Profeti a.s donte të agjërojë dhe një ditë më parë, është i qartë. Prandaj e konsiderojmë sunet agjërimin e këtyre dy ditëve. Sakaq, shenjtërimi i të krishterëve për ditën e Ashurasë, është diçka që nuk e njohim dhe nuk e konstatojmë këto ditë. Ndoshta, kjo ka qenë e njohur për kohët e vjetra, duket ditur se si të krishterët dhe hebrenjtë i besojnë teuratit.

Agjërimi i ditës së nëntë, bashkë me ditën e Ashurasë (dita e dhjetë e Muharrem) për të mos përkuar me agjërimin e ithtarëve të librit – edhe pse agjërimi është i ligjëruar tek ithtarët e të dy feve – tregon për rëndësinë e mos përkimit me ta në përgjithësi dhe në çështjet e ligjëruara në veçanti.

Agjërimi i një dite para Ashurasë, bëhet edhe për një qëllim tjetër, i cili ceket në një hadith të transmetuar nga Taberani, sipas të cilit Abdullah ibnu Abasi e ka dëgjuar të dërguarin e Zotit a.s të thotë:”Nëse do jem gjallë edhe vitin tjetër, do të agjëroj edhe ditën e nëntë nga frika se mos humbas ditën e Ashurasë (që është dita e dhjetë e muajit Muharrem).”

Thotë imam Kurtubiu:”Këtë, Profeti a.s e ka thënë pasi kishte mbi dhjetë vite që e agjëronte këtë ditë. Sakaq, Ibnul Kajjim mendon se agjërimi më i plotë është agjërimi i ditës Ashura dhe i një dite para, ose pas saj. Kjo bëhet ose për tu siguruar në agjërimin e ditës Ashura dhe për të shmangur gabimet në përllogaritjen e kësaj dite, ose sepse agjërimi gjatë muajit Muharrem në përgjithësi është i pëlqyeshëm. Imam Muslimi transmeton nga Ebu Hurejre se i dërguari i Allahut a.s ka thënë:”Agjërimi më i mirë pas Ramazanit është agjërimi gjatë muajit Muharrem.” Por lidhur me agjërimin e të gjithë këtij muaji nuk ka asnjë hadith.”

Dispozita të rëndësishme lidhur me Ashuranë:

1 – Agjërimi i ditës Ashura fshin gjynahet e vitit të kaluar, por me kusht që të jenë evituar gjynahet e rënda. Kjo, pasi falja e namazit dhe agjërimi i Ramazanit, padyshim që janë më të rëndësishme dhe më me vlerë se agjërimi i Ashurasë. Fshirjen e gjynaheve të rënda, Profeti a.s nuk e ka përmendur as për faljen e namazit dhe agjërimin e Ramazanit. Thotë Profeti a.s:”Pesë namazet në ditë, e xhumaja deri në të xhumanë tjetër, Ramazani gjer në Ramazanin tjetër, shërbejnë për fshirjen e gjynaheve, nëse janë evituar gjynahet e rënda.” (Muslim dhe Tirmidhij).

2 – Nuk është e papëlqyeshme (mekruh) agjërimi vetëm i ditës Ashura. Këtë e pohon vetë dijetari Ibnu Tejmije në fetvatë e tij. Kjo, edhe pse agjërimi i një dite më parë, është më i plotë.

3 – Udhëtarit i lejohet ta agjërojë ditën e Ashurasë. Thotë Ibnu Rexheb në librin "Letaiful Mearif” se disa nga dijetarët e hershëm e agjëronin ditën e Ashurasë edhe pse ishin në udhëtim. Ndër ta ishte Abdullah ibnu Abasi, Ebu Is’hak Sebi’ij, Zuhrij etj...

Transmeton Abdurezak se i dërguari i Zotit a.s ndodhej në Kurejd – diku pranë Mekes – dhe i vjen një burrë, të cilin e pyet:”A ke ngrënë gjë sot, pasi është dita e Ashurasë?” Burri i përgjigjet:”Jo, por kam pirë pak ujë.” Profeti a.s i thotë:”Atëherë mos ha gjë derisa të perëndojë dielli dhe urdhëroji familjarët e tu ta agjërojnë këtë ditë.” (Abdurezak dhe Taberani)

4 – Nuk lejohet që ditën e Ashurasë të shpiket një adhurim i veçantë, për të cilin nuk ka folur i dërguari i Zotit a.s. Hebrenjtë e Medines, gjatë jetës së Profetit a.s, e kishin shndërruar ditën e Ashurasë në ditë feste. Ashtu siç ndodh rëndom në disa vende islame sot, ku të afërmit vizitojnë njëri-tjetrin dhe bëjnë dhurata. Në islam, nuk thuhet asgjë tjetër përveç agjërimit të kësaj dite.

Transmeton Buhariu dhe Muslimi se Ebu Musa ka thënë:”Dita e Ashurasë ka qenë një ditë që e shenjtëronin hebrenjtë dhe e kishin shndërruar në ditë feste. I dërguari i Zotit a.s na tha:”Agjërojeni dhe ju!” Në një transmetim të Nesaij dhe Ibnu Hiban, Profeti a.s thotë:”Mos përkoni me ta, por këtë ditë agjërojeni!” Ky hadith e ndalon të festuarit e asaj dite.

Risitë që e shoqërojnë këtë ditë

5 – Gjithçka që transmetohet lidhur me lyerjen e syve me kohl, larjen e trupit etj... ditën e Ashurasë, është e pasaktë, madje e sajuar. Besoj se tekste të tilla janë sajuar nga rryma të devijuara, të cilët kontribuuan në vrasjen e imam Husejnit, Zoti qoftë i kënaqur me të. Ndër hadithet që thuhen për këtë ditë, është:”Kushdo që i lyen sytë (me kohl) nuk i sëmuren sytë për atë vit.” "Kush lahet ditën e Ashurasë, nuk sëmuret për atë vit.” "Kush tregohet zemërgjerë me familjarët e tij ditën e Ashurasë, Zoti do tregohet zemërgjerë me të për gjithë vitin.”

6 – Kushdo që dëshiron të shfaqë pikëllim për vrasjen e imam Husejnit, Zoti qoftë i kënaqur me të, e gëzon këtë të drejtë. Vrasja e tij ka pikëlluar çdo mysliman. Por kjo duhet të bëhet në kufijtë e sunetit profetik. Bazuar në këtë, nuk lejohet assesi shqyerja e rrobave, çjerrja e fytyrës dhe ngushëllimi i njëri-tjetrit me formula të periudhës para islame. Sakaq, përlotja dhe mërzia janë të lejuara. Husejni dhe vëllai i tij Haseni konsiderohen si zotërinjtë e të rinjve në xhenet, gjë e cila na e lehtëson dhimbjen për ta dhe për të gjithë figurat islame të vrarë padrejtësisht. Ata të gjithë janë të gjallë pranë Zotit të tyre dhe furnizohen me të mirat e Tij.

Vetë Hamzai, xhaxhai i Profetit a.s, u vra në betejën e Uhudit dhe u masakrua më pas, por Profeti a.s nuk veproi ashtu siç shohim disa njerëz të devijuar sot, të cilët e kanë shndërruar ditën e vrasjes së imam Husejnit në ditë zie dhe vajtimi.

6 – Çfarëdo lloj dëmtimi i trupit, si shenjë e dhimbjes dhe pikëllimit për vrasjen e imam Husejnit, Zoti qoftë i kënaqur me të, konsiderohet si bidat (risi) dhe vepër mizore, e cila dëmton imazhin e islamit në sytë e perëndimorëve. Unë vetë kam parë gazetat dhe revistat gjermane të mbushura me foto të "mendjelehtëve” të cilëve u rridhte gjak nga koka dhe kraharori. Poshtë këtyre fotove, lexoja fjalët:”Terrorizmi islamik”.

Unë nuk e kuptoj përse pjesa më e madhe e shiave e praktikojnë diçka kaq mizore dhe tragjike, edhe pse shumica e dijetarëve të tyre e kanë ndaluar këtë praktikë. Sakaq, disa të tjerë e konsiderojnë si praktikë me të cilën mund të shlyhen gjynahet dhe padrejtësitë.

7 – Agjërimi i ditës së Ashurasë deri në mesditë, ose deri pasdite, siç veprojnë shumë prej shiave. Kjo bie ndesh me urdhrin e Kuranit që thotë:”Plotësojeni agjërimin gjer në mbrëmje”

Ka disa njerëz të cilët bëjnë thirrje për të mos e agjëruar këtë ditë, pasi – sipas tyre – të gjithë hadithet e cituara mbi vlerën e agjërimit të Ashurasë, janë hadithe të sajuara nga omejadët. Një pretendim i tillë është shumë i ulët dhe mediokër, pasi bie ndesh me logjikën e shëndoshë dhe vetë tekstet profetike të sakta. Këto pretendime vijnë nga shiat, por që në fakt, vetë hadithet dhe burimet e tyre bien ndesh me këtë pretendim. Kështu, transmetohet nga Ebul Hasen se ka thënë:”I dërguari i Zotit a.s e ka agjëruar ditën e Ashurasë.” (Tehdhibul Ahkam)

Transmeton Ebu Abdullah a.s se babai i tij e ka dëgjuar Aliun a.s të thotë:”Agjërojeni ditën e Ashurasë dhe një ditë para, pasi fshin gjynahet e një viti.” (Tusi, në Tehdhibul Ahkam)

Transmeton Xhafer nga babai i tij se ka thënë:”Agjërimi i ditës Ashura, fshin gjynahet e një viti.” (Tehdhibul Ahkam)

Këto tekste të shiave, përkojnë me shumë hadithe të sunitëve, në të cilat manifestohet qartë vlera e agjërimit të kësaj dite. Atëherë, përse distancohen nga çështje të cilat gëzojnë unanimitet nga të gjithë myslimanët dhe vërtetohen nga tekste të pakontestueshme?! Është e çuditshme, se disa prej tyre nuk e agjërojnë këtë ditë, me pretendimin që të mos shndërrohet në ditë feste. Kjo, edhe pse në islam, ditët e festave nuk agjërohen dhe se myslimanët nuk kanë festa të tjera, përveç dy bajrameve.

Zoti e di më mirë

Kush prej nesh është pa të meta?

Kushtrim_Guraj — Wed, 13 Nov 2013 20:05:37 GMT

Pyetje:”Paqja qoftë me ju! Shpresoj të gjej prej jush një përgjigje ngushëlluese dhe të shpejtë. Unë jam një vajzë njëzet e tre vjeçe dhe dorën time e ka kërkuar një person të cilin e njoh. Ai ka cilësi të mira të cilat më interesojnë, por edhe të meta të cilat më bëjnë ta refuzoj. Ajo që më huton është fakti se kur shoh veten time, e gjej atë plot të meta.

$CUT$

Cilësitë dhe tiparet e tij të mira janë:

1 – Është inxhinier ambicioz. Edhe pse babai ishte kundër studimeve universitare, pasi e kishte të mundur ti gjejë një punë me dëshminë e gjimnazit, ai nuk u dorëzua por e vazhdoi shkollën. Gjendja e tyre ekonomike është e mirë.

2 – Është person i hapur dhe do më lejojë të punësohem pasi të përfundoj studimet. Por mua më frikëson shumë familja e tij e mbyllur.

3 – Mesa duket dhe ç’më kanë thënë ai më dashuron. Këtë ndjenjë e ka pasur që kur kemi qenë fëmijë, pasi me të kam kujtimet më të bukura të botës tonë fëmijërore. Kontaktet tona u ndërprenë që pa përfunduar filloren. Megjithatë, unë kam frikë se ndjenjat e tij për mua, janë thjesht për shkak të familjes time të arsimuar, të kulturuar, fetare dhe të stabilizuar. Babai i tij është i martuar me dy gra dhe më parë konsumonte alkool, por tashmë është penduar dhe e ka lënë. Jeta e tyre është plot probleme dhe kaos. Kjo, edhe pse në aparencë janë familje e fisme. Ata janë të pasur dhe kanë vende pune të mira. Personat që i refuzoj më shumë në familjen e tyre, janë i ati dhe i vëllai. Sakaq, motrat e tij janë shumë fetare, kurse e ëma njeri i mirë edhe pse pak naive.

Ajo që mi shton dyshimet në dashurinë e tij, është se më parë ka kërkuar dorën e një vajze tjetër të arsimuar dhe nga familje e fisme, por ai e ka refuzuar pasi donte të martohej me mua.

4 – I mirë, bujar dhe zemërbutë. Mund të shpërthejë në të qara para ngjarjeve të rënda, si divorci i të motrës.

5 – Me humor, i pëlqejnë shëtitjet dhe gjërat që ndryshojnë atmosferën. Kërkon mbi detajet dhe imtësitë e çdo gjëje. Unë vetë jam krejt ndryshe nga familjarët e mi, të cilët shquhen për racionalizëm dhe logjikë. Mua nuk më pëlqen të lidhem me një person i cili udhëhiqet gjithmonë nga racionalja. Nuk prish punë ndonjë marrëzi dhe aventurë.

6 – Është fetar dhe i kryen obligimet kryesore, si namazi dhe agjërimi. Është shumë i gjendur dhe u shërben të gjithëve.

7 – Opinioni i tij për femrën është i qytetëruar pak a shumë, edhe pse e kam me dyshim për shkak të ambientit ku është rritur.

8 – Mban përgjegjësi për familjen e tij të madhe dhe i ati i lë hapësira për të menaxhuar pasurinë e vet.

9 – I edukuar dhe nuk ka të kaluar me gra të tjera.

10 – Nuk konsumon duhan.

Kurse lidhur me të metat, janë:

1 – Shumë nevrik, saqë mund të thyejë gjithçka që i del para në ato çaste. Këtë ves na e tregoi tezja ime dhe prandaj e refuzuam që herën e parë. Por ai dërgoi njerëz për të dytën herë për dorën time, për shkak se është shumë i dashuruar pas meje dhe nuk e imagjinon jetën pa mua. Sipas tij, unë jam ëndrra e tij që në fëmijëri. Unë dua të them se edhe unë jam shumë nevrike. Me nënën time kam një përvojë të hidhur, të cilën nuk dua ta kujtoj këtu, por që është gjëja për të cilën jam penduar më shumë në jetën time.

Edhe pse është nevrik, ai kurrë nuk vë dorë mbi të tjerët, sipas dëshmisë së njerëzve të afërt, si dhe nuk flet fjalë banale. Këtë ves nuk e ka pasur më parë. Ai nevrikoset për gjëra të vogla, si unë dhe i kthehet normalitetit sikur të mos kishte ndodhur asgjë. Me plot turp dua të them se jemi njëlloj në këtë pikë.

2 – Ai është më i hijshëm se unë, pasi bukuria ime është e pranueshme. Në fakt, mua nuk më pëlqen pamja ime dhe kam dashur të martohem me një person më pak të bukur se unë. Kam frikë edhe nga ndikimi i familjes dhe mjedisit, të cilët e vlerësojnë shumë pamjen e jashtme. Nëna më tregoi se ai ka dashur që gruaja e tij të jetë bionde, por kjo ka qenë thjesht një justifikim që familjarët e tij të mos gjejnë një të tillë dhe të martohet me mua.

3 – Përkushtimi i tij fetar është i pranueshëm dhe dëgjon muzikë.

4 – E meta e tij më e madhe është familja e tij. Ai dëshiron të jetojmë në një pjesë të shtëpisë së tij të madhe. Mendoj që nëse e pranoj si të fejuar, t’ia kushtëzoj që të banojmë me familjen e tij vetëm për dy vite, mandej të banojmë në një shtëpi më vete. Këto dy vite do të më shërbejnë dhe mua, pasi kam dhe vitin e diplomimit dhe do më duhet të punoj ditë e natë, sakaq ai mund ti hajë vaktet tek prindërit.

Jam shumë e hutuar dhe nuk di si të veproj, ta pranoj apo ta refuzoj. Nëse e refuzoj, më duket sikur refuzoj veten time me gjithë të metat e saj. Edhe pse kam falur namazin e istihares kushedi sa herë, nuk kam marrë akoma një vendim.”

Përgjigje:”Motër e nderuar! Kush prej nesh është pa të meta? Kush të ka thënë se jetojmë në xhenet, ku jemi të përsosur? Kush të ka thënë se martesa ose është e gjitha e ëmbël ose e gjitha e hidhur? Realiteti është se e mira dhe e keqja në këtë botë janë relative dhe çdo njeri ka cilësitë e tij të mira dhe të këqija. Është e vërtetë që jetesa me prindërit e burrit, shkakton probleme ndonjëherë, të cilat mund të jenë me pasoja të rënda ose normale. Në këtë botë, ne përjetojmë gëzime dhe hidhërime, gjë e cila na bën të mendohemi mirë dhe të bëjmë zgjedhjen e duhur. Ato na informojnë mbi të metat tona dhe të tjerëve. Kështu e kemi më të lehtë për të zgjedhur dhe minimizuar dëmet.

Ju cekët disa cilësi të rëndësishme të personit që ka kërkuar dorën tuaj. Unë mendoj se dashuria e tij, përkushtimi fetar dhe personaliteti i fortë, janë themelet për të pasur një gjykim të drejtë. Feja na mëson se besimtari e mbron gruan e tij dhe e trajton me respekt, ashtu siç ia kërkon feja dhe ndërgjegjja. Personi i cili e do gruan e tij, është më i mirë se ai që kërkon thjesht të martohet. Këto janë pikat e tij të forta dhe avantazhet. Dashuria e burrit për gruan, është një garanci për një jetë të qetë, edhe pse kjo mund ta bëjë shumë xheloz.

Lidhur me nervozizmin e tij, dua të them se kjo është një ndër sëmundjet e kohës tonë. Ajo nuk është monopol i tij dhe i yti, por gjendet tek shumë njerëz. Shpejtësia e jetës dhe vështirësitë, i kanë bërë njerëzit më nevrikë dhe në gjendje depresioni. Një grua e mirë, është ajo që brof menjëherë për t’iu gjendur të shoqit, kërkesat e të cilit i lexon në sytë e tij.

Nga mesazhi juaj, ndjeva se edhe ju dëshironi në një farë mase të lidheni me këtë person. Nëse ndjenjat e mia janë të sinqerta, mendoj që ia vlen si bashkëshort për ju. Por jeni ju ajo që ka në dorë vendimin përfundimtar. Nëse e pranoni si bashkëshort, mos i vendosni dhjetëra kushte.

Duke i kërkuar një shtëpi më vete ke vepruar drejt, me qëllim që ti mbyllësh portat e problemeve që mund të lindin mes jush në të ardhmen. Por mos e rëndo me kërkesa materiale. Është shumë e rëndësishme që ti menaxhosh mirë raportet e tua me familjarët e burrit, nëse do të banosh me ta. Duhet të ndërgjegjësohesh se që tani do të përballesh me vështirësi dhe pengesa, për të cilat të duhet durim. Përpiqu të ndërtosh marrëdhënie të mira me babanë, nënën dhe familjarët e tjerë të tij.

Të uroj mbarësi dhe sukses në jetën familjare!

www.onislam.net

/AO/

Motivi i ditës së xhuma

Kushtrim_Guraj — Wed, 13 Nov 2013 20:03:32 GMT

Jeto me dashuri dhe zemërbutësi! Pikturo në buzët dhe fytyrën tënde buzëqeshjen, me të cilën do të marrësh sevapin e adhurimit!

$CUT$

Thuhet, se një zemër jetoi e lumtur, sepse tregohej tolerante me njerëzit.

Thuhet se një njeri jetoi i lumtur, sepse pranoi caktimin e Zotit.

Thuhet se një shpirt citonte shpesh "Elhamdulilah” dhe zgjohej plot buzëqeshje.

Si tu qasemi ngjarjeve hidhëruese?

Jetoje çdo çast..

Qaj, lutu, kërko falje (bëj istigfar), fol, relaksohu, bëj dush me ujë të ngrohtë, lexo librin e Zotit (Kuranin), përqafo njerëzit e dashur, jepu emocioneve negative hakun e tyre, jepu mundësinë të shprehen dhe të shkarkojnë ngarkesën e mërzisë... mandej nisja nga e para.

Lumturia është udhëtim dhe jo destinacion.

Nuk prish asnjë punë nëse qan, të kërkosh një qoshe ku nuk të sheh kush, të qash dhe të nxjerrësh të keqen që ke brenda; me kusht, që pastaj ti fshish lotët, ti buzëqeshësh vetes dhe pastaj të tjerëve.

Jetoje ditën tënde!

Mos merr abdes dhe mos u pastro se do të falesh, por merr abdes dhe pastrohu sepse do të shpërblehesh, pastaj falu që të shpërblehesh sërish.

Mos e këndo ezanin pa shpirt fare, por mbushe me shpirt e zemër dhe lëre zërin tënd të jehojë në gjithësi.

Shijoje dhe kënaqu me çdo hap që hedh në tokë!

Shijoje çdo frymëmarrje!

Mundohu ta kuptosh gjithçka që kalon nga zemra jote!

Përktheji të gjitha formulat dhe kodet e arsyes tënde!

Bëhu i çmendur me veten dhe i arsyeshëm me të tjerët!

Jeto me dashuri dhe zemërbutësi! Pikturo në buzët dhe fytyrën tënde buzëqeshjen, me të cilën do të marrësh sevapin e adhurimit!

Shprehu me fjalë të cilat vadisin tokën e mjerimit, mbi të cilën do të çelin frutat më ëmbël!

Kapuni fort pas njerëzve tuaj të dashur dhe ua shprehni dashurinë dhe vlerësimin tuaj!

Ua falni shkarjet dhe gabimet, një ditë, ata ose ju, do të largoheni përgjithmonë nga kjo jetë.

Le të mbetet në zemra fjala e mirë dhe malli.

Mos lejoni që plagët tuaja të mbyllen, para se të pastrohen nga brenda!

Diskutoni, pranoni, shpjegoni dhe justifikoni!

Jeta është shumë e shkurtër. Ajo nuk e meriton gjithë këtë urrejtje, xhelozi, mllef, bojkot dhe ndarje.

Nesër, do të shndërrohemi në thjesht në një kujtesë. Vdekja nuk i merr leje askujt.

Buzëqeshni dhe i falni ata që u kanë bërë keq!

Respekti për të tjerët, do të thotë respekt për veten time./AO/

Si reagonte Profeti Muhamed ndaj kritikave?

Kushtrim_Guraj — Wed, 06 Nov 2013 12:32:37 GMT

Kritika pranohet me vështirësi edhe nga njeriu më modest, veçanërisht kur bëhet pa takt dhe padrejtësisht. Ashtu si thika, kritika shpeshherë shkakton plagë të thella dhe ndan edhe miqtë më të mirë.

Megjithatë, Profeti Muhamed, paqja e Allahut qoftë mbi të, ishte shembullor jo vetëm në aftësine për ti pranuar kritikat me përulësi, por edhe për ti përdoruar ato për arritjen e rezultate pozitive.

$CUT$

Një ditë, një rabin hebre i quajtur Zejd ibn Sana erdhi për të kërkuar borxhin që i kishte dhënë Profetit. Ai e kapi Profetin për tunike, e vështroi ashpër dhe i tha: "Ju, familje e Abdul Mutalibit, nuk jeni të korrektë në kthimin e borxhit!”

Një nga shokët e Profetit, Omer ibn Hatabi, i zemëruar nga kjo sjellje i thotë Zejdit: "O armik i Allahut, si flet e sillesh me të Dërguarin e Allahut në këtë mënyrë?! Për Atë që e ka dërguar me të vërtetën, po të mos kisha frikë se humbas Xhenetin, do të ta kisha këputur kokën me shpatë!”

Profeti po shihte i buzëqeshur nga Omeri dhe i tha: "O Omer, në vend të kësaj duhej të na jepje ndonjë këshillë të sinqertë! Më mirë do të ishte të kërkoje prej meje t’ia kthej borxhin dhe të kërkosh prej tij ta kërkojë hakun e vet më mirë dhe më butë."

Pastaj, duke iu drejtuar Zejdit, Profeti tha: "Kanë mbetur edhe tre ditë kohë para mbarimit të afatit për shlyerjen e borxhit.” Pastaj, urdhëroi që t'i kthehej borxhi dhe ti jepej njëzet sa'a (masë peshe) më shumë si kompensim për reagimin kërcënues të Omerit ndaj tij.

Në këtë ngjarje, Profeti Muhamed nuk tenton të shfajësohet përpara hebreut. Ai kurrë nuk zemërohej për ndonjë çështje personale, por vetëm për hir të Allahut, nëse shkelej ndonjë nga dispozitat e Tij.

Tregon gruaja e Profetit, Aisheja: "I Dërguari i Allahut kurrë nuk hakmerrej për vete, përveç kur ishte në pyetje shkelja e ligjeve të Allahut, atëherë ai ndëshkonte për këtë.” (Buhariu)

Duke mos i parë kritikat si sulm personal, Profeti arriti ta vlerësonte kritikën në mënyrë racionale dhe të pranonte përgjegjësinë që kishte për të kthyer borxhin brenda afatit të caktuar edhe pse ai nuk e kishte kaluar atë. Reagimi i Profetit jo vetëm që i dha zgjidhje situatës por dhe arriti rezultat pozitiv, gjë që nuk do të kishte ndodhur nëse ai do të ishte vetëmbrojtur perballë kritikave të hebreut.

Kur Omeri shkoi tek Zejdi për t’i kthyer borxhin dhe për ta kompensuar, Zejdi pyeti: "Ç'janë këto?" Omeri u përgjigj: "I Dërguari i Allahut më urdhëroi të t'i jap këto ngaqë të frikësova."

Omeri atëherë e pyeti se çfarë e kishte shtyrë të vepronte ashtu dhe ti thoshte ato fjalë të Dërguarit. Zejdi iu përgjigj:

"O Omer, në fytyrën e të Dërguarit të Allahut, kam vërejtur të gjitha shenjat e pejgamberllëkut, përvec dy; që durimi dhe qëndrueshmëria e tij t'ia kalojnë injorancës dhe e dyta është që sa më i ashpër të jetë dikush ndaj tij, aq më i butë dhe i duruar bëhet ai, e tashmë jam i kënaqur. O Omer, të them ty si dëshmitar që dëshmoj dhe pranoj se nuk ka Zot tjetër që meriton të adhurohet përveç Allahut të vetëm, që feja ime është Islami dhe Muhamedi është i Dërguari i Tij. Gjithashtu të kam për dëshmitar që gjysmën e pasurisë sime - e unë jam ndër njerëzit më të pasur në Medinë - ia jap, për hir të Allahut, tërë pasuesve të Muhamedit."(Hejthemiu)

Në një tjetër ngarje, pas një beteje, Profeti filloi t'i shpërndajë plaçkat e luftës. Të parët që morën plaçkë lufte të madhe ishin ata që sapo kishin pranuar Islamin.

Pasi i kishte dhënë muslimanëve të rinj, Profeti urdhëroi Zejd ibn Thabitin që të sillte plaçkën e luftës dhe të grumbullonte njerëzit. Më pas Profeti caktoi pjesën që i takonte secilit prej tyre.

Megjithëse ndarja e plaçkës së luftës u bë sipas një politike të mençur, jo të gjithë e kuptuan këtë gjë. Disa nga banorët e Medinës (ensarët) mbetën të pakënaqur me pjesën e tyre.

Ankesat filluan të shndërrohen në akuza derisa Sad ibn Ubade shkoi te Profeti dhe i tha: "O i Derguar i Allahut! Banorët e Medinës janë zemëruar me ty dhe thonë qe ti tani gjete farefisin dhe popullin tënd."

Profeti e pyeti: "Po ti o Sad, çfarë mendon?"

Sadi iu përgjigj: "O i Derguari i Allahut, unë jam një nga populli im" (mendoj si ata).

Atëherë Profeti i tha: "Mblidhi medinasit o Sad.""

Dikush mund të mendojë se Profeti kërkoi të grumbulloheshin medinasit që ti qortonte dhe ti ndëshkonte për dyshimet dhe hamendësimet e tyre në lidhje me mënyrën e shpërndarjes së plackës së luftës. Në vend të kësaj, me t'u mbledhur të gjithë, Profeti u drejtua nga ensarët dhe pasi falenderoi Allahun, u tha:

"O ensarë, kam dëgjuar se jeni të zemëruar me mua dhe që keni thënë se i Dërguari i Allahut, tani e gjeti popullin e tij. A nuk ju gjeta të humbur dhe Allahu ju udhëzoi? A nuk ju gjeta të varfër dhe Allahu ju pasuroi? A nuk ishit armiq me njëri-tjetrin dhe Allahu jua bashkoi zemrat?"

Ata iu përgjigjën: "Eshtë mirësi e Allahut dhe e të Dërguarit të Tij."

Profeti u tha përsëri: "O ensarë, nëse dëshironi mund të përgjigjeni".

"Po çfarë të themi, o i Dërguar i Allahut?"

Profeti u tha: "Për Zotin, do të kisha dëshmuar për vërtetësine e përgjigjes tuaj nëse do të kishit thëne: "Edhe ti erdhe i përgënjeshtruar, kurse ne të besuam. Erdhe i lënduar dhe ne të ngushëlluam. Erdhe i përndjekur nga populli yt dhe ne të strehuam. Erdhe i varfër dhe të pasuroi Allahu mes nesh.'

"O ensarë, a ju mbeti hatri për disa gjëra të kësaj bote, të cilat unë ua dhashë njerëzve që sapo kishin pranuar Islamin, me qëllim që t'u shtohet dashuria për këtë fe, duke u lënë juve me besimin tuaj? A nuk jeni të kënaqur o ensarë, që derisa njerëzit e tjerë të kthehen në shtëpitë e tyre me deve dhe dele, ju të ktheheni në vendin tuaj me të Dërguarin e Allahut? Për Atë në dorën e të cilit është shpirti i Muhamedit, sikur të gjithë njerëzit të ndiqnin një rrugë, kurse ju ensarët një rrugë tjetër, unë do të ndiqja rrugën e ensarëve. O Zot! Mëshiroji ensarët, bijtë e ensarëve dhe bijtë e bijve të ensarëve!"

Të gjithë qanë saqë iu lagën edhe mjekrat nga lotët dhe thanë: "Ne jemi të kënaqur që kemi me vete të Dërguarin e Allahut."

Edhe pse si Profet i Zotit, ai nuk ishte i detyruar të jepte shpjegime, largpamësia dhe dhembshuria qe e karakterizonin e shtyu të vepronte kështu në këtë situatë. Ai e kuptonte mirë natyrën e tyre njerëzore dhe nevojën që kishin për të kuptuar arsyet pas veprimeve të tij. Ai gjithashtu e kuptoi se shkaku i vërtetë për zemërimin e tyre ishte frika se mos ai i kishte braktisur. Për këtë arsye, Profeti nuk i ndëshkoi për dyshimet e tyre mbi drejtësine e tij.

Megjithëse në pamje të parë dukej se shkaku për kritikat e ensarëve ishte se nuk morën plaçkë lufte të mjaftueshme, Profeti mendoi mirë per shokët e tij dhe e kuptoi se ata nuk besonin që ai ishte i padrejtë por thjesht kishin nevojë të siguroheshin për dashurinë e tij për ta.

Muslimanët sot mund të përfitojnë shumë nga shembulli i Profetit kur përballej me kritika. Shembulli i tij na mëson të mendojmë gjithmonë mirë për të tjerët, të tregojmë modesti në çdo situatë, dhe të zemërohemi vetëm për hir të Allahut.

Së pari, është e rëndësishme të kuptohet personi që kritikon, për të bërë dallimin e mesazhit nga mënyra e të shprehurit të tij. Pastaj, çështja duhet vlerësuar në mënyrë racionale. Në qoftë se kritika është e vlefshme, atëhere personi i cili është kritikuar duhet të përpiqet ti japë zgjidhje çështjes; por nëse kritika nuk qëndron, atëherë ai duhet t'ia shpjegojë palës tjetër mendimin e tij me qetësi dhe duke treguar mirëkuptim dhe mirënjohje.

Me të vërtetë, ne duhet të përpiqemi ta imitojme shembullin e Profetit, pasi ai është shembulli më i mirë.

vizion-islam

---------------------------------

Heather Shaw është një amerikane e konvertuar në Islam. Aktualisht ajo banon në Egjipt, ku punon si përkthyese profesioniste dhe jep mesim part-time në studime Islame dhe të gjuhës arabe. Ajo është diplomuar për gjuhë arabe dhe studime islame në Universitetin El-Azhar ku aktualisht ndjek një program master në Kodikologji. Heather ka përkthyer libra në fushat e Ligjit Islam të familjes, tolerancës në Islam, Hadithit (Traditës Profetike) dhe Tafsirit (Komentimit të Kuranit).